خداوند ، زمينه رهايى ما از آتش جهنّم را فراهم كند و ما را در به كار گيرى موجبات ورود به بهشت در اين دنيا موفّق بدارد كه إنّه قريبٌ مُجيب !

۴۲ . خواب و بيدارى

در فصل چهل و دوم ، سخن از خواب و بيدارى است . در اين فصل ، ره نمودهايى درباره خواب شب ، هشدار نسبت به خوابيدن بيش از حدّ نياز بدن ، و تأكيد بر شب زنده دارى براى عبادت و همچنين آداب خوابيدن ، ارائه شده است .

۴۳ . وصيّت كردن

فصل چهل و سوم ، درباره تشويق به «وصيّت كردن» و آداب آن است و توصيه مى نمايد كه شخص مؤمن ، خود بايد «وصىّ» خود باشد و كارهاى نيكى كه مى خواهد ديگران پس از مرگ براى او انجام دهند ، خودش پيش از مرگ انجام دهد .

۴۴ . وطن دوستى

در فصل چهل و چهارم ، ره نمودهايى درباره علاقه مندى به «وطن» و دفاع از آن ، بهترين وطن ها و همچنين مركز سرزمين اسلام ، ارائه مى گردد .

۴۵ . پند

حكمت هايى با عنوان «وصيّت (سفارش)» و «موعظه» و «نصيحت» ، از پيامبر خدا نقل شده است ، مانند : سفارش هاى خداوند به پيامبر صلى الله عليه و آله ، سفارش هاى خضر عليه السلام به موسى عليه السلام ، سفارش هاى پيامبر صلى الله عليه و آله به امام على عليه السلام ، ساير اصحاب و يا عموم مردم . اين سخنان در فصل چهل و پنجم گزارش شده است .

۴۶ . مهاجرت

فصل چهل و ششم ، ويژه ره نمودهاى پيامبر خدا درباره مهاجرت از سرزمين ها و

مؤمن ، شوخ و شنگ است و منافق، اخمو و عصبانى.
امّا اين كه مرز اين مزاح و شوخ طبعى ـ كه نوعى شادخوارى است ـ تا كجاست ، در فصل سى و هشتم آمده و همچنين احاديث نبوى درباره خوش رويى، شوخ طبعى ، تن زدن از ترش رويى و گرفتگى و اخم آلودگى ، آورده شده است و نيز حدّ و مرز شوخى و اين كه پيامبر صلى الله عليه و آله نيز شوخ طبع بود و گاه مزاح مى كرد.

۳۹ . نجات

زندگى در دنيا ، گذار است و گذر، و رفتن از مرحله اى و بهره گرفتن در مرحله اى ديگر از فرايند آن . دنيا و گستره آن براى انسان ، «ميدان» است ، «بازار» است، «معبر» است ، كه انسان در آن مى تازد، داد و ستد مى كند و مى گذرد و در اين تعامل ها ، چالش ها ، رفتن ها و... گاه مى لغزد و گرفتار مى شود . چه بايد كرد؟ چاره چيست؟ عامل نجات ، كدام است؟... در فصل سى و نهم ، از عوامل رهايى و نيز زمينه هاى رهيدن از بن بست ها و... سخن رفته است.

۴۰ . نگاه

در فصل چهلم ، سخن از «نگاه» است و ره نمودهايى براى بهره گيرى درست از نگاه و ترغيب به باز داشتن چشم از حرام و ناپاكى و ناهنجارى .

۴۱ . نعمت

فصل چهل و يكم ، شامل احاديث و حكمت هاى مرتبط با «نعمت» است كه با سخنى درباره نعمت هاى «ظاهرى» و «باطنى» آغاز مى شود و با ترغيب به يادكرد نعمت هاى الهى ادامه مى يابد و با عناوينى چون : پاسدارى از نعمت هاى الهى، هشدار نسبت به اين كه نعمت در جهت معصيت به كار گرفته شود، و آنچه نعمت ها را پايدار مى كند ، پيش مى رود و آن گاه ، لزوم «سخن گفتن از نعمت خدا» به ميان مى آيد و مصداق «كمال نعمت» ، يعنى اين كه انسان مؤمن ، چنان از نعمت بهره گيرد و زندگى كند و بهره رساند كه فرجامش «بهشت» و «رهايى از آتش جهنّم» باشد .