فصل چهارم ، به موضوع «ختم نبوّت» اختصاص دارد و فصل پنجم ، گزارشگر سخنان پيامبر خدا درباره ويژگى هاى خانوادگى و اخلاقى ايشان است كه در آنها ، ايشان با عناوينى چونان : امين ، صادق ، رحيم ، شجاع ، متواضع ، صابر و ... توصيف شده و نشانگر آن است كه تبلور عينى حق و حق مدار بوده و هرگز براى خود و در جهت خودمدارى به خشم نمى آمده است . ايثار ، جلوه والايى زندگى او بوده است و نظم ، نقشبند حيات فردى ، اجتماعى و سياسى اش و ... و آن گاه ويژگى هاى سياسى ايشان و در نهايت ، جلوه هاى عبادت و سر سودن ايشان در پيشگاه الهى بيان شده است .
فصل ششم ، گزارشى است از هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله از مكّه به مدينه و به مناسبت آن ، پژوهشى در باب بنياد نهادن تقويم هاى ميلادى و هجرى آمده و نماياندن اين حقيقت كه هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله مبدأ تاريخ اسلامى و هجرى است و پيامبر خدا ، خود ، اين مبدأ را براى تاريخ امّتش برگزيد . در فصل هفتم ، معراج پيامبر صلى الله عليه و آله و چگونگى آن و نيز حقايق نهفته در آن ـ كه از جمله رويدادهاى شگفت و شگرف زندگى پيامبر صلى الله عليه و آله است ـ ، گزارش شده و در فصل هشتم ، گزارش هاى پيامبر صلى الله عليه و آله از آينده (اخبار غيبى) آمده است . فرجام اين فصل ، برداشتى است از روايت و يا رواياتى درباره پيشگويى پيامبر خدا از وقوع انقلاب اسلامى ايران و ... . در اين فصل ، رواياتى مشتمل بر «يأتى (مى آيد)» آمده است كه به گونه اى نشانگر فردا و فرداهاى اين امّت است و سخت تكان دهنده ؛ مانند اين سخن :
يَأتى علَى النّاسِ زَمانٌ الصّابِرُ فيه عَلى دِينِهِ مِثلُ القابِضِ علَى الجَمرَةِ بِكَفِّهِ . ^۱ زمانى بر مردم مى آيد كه شكيبا بر دين، مانند كسى است كه اخگرى را در كفِ خويش گرفته باشد.

در فصل چهارم ، از موانع محبّت الهى سخن به ميان آمده است و در فصل پنجم ، نشانه ها و ويژگى هاى دوستان خداوند ، گزارش شده است . در فصل ششم ، ويژگى هاى محبوبان خدا و در فصل هفتم ، آثار محبّت الهى بيان شده و عنوان فصل هشتم ، «نزديكى به خداوند» است .

باب پنجم : نبوّت

خداوند ، به پيامبران فرمان هدايت داده تا در ميان مردمان حضور يابند ، با مردمان باشند و با آنها در آميزند و سخن حق را فراز آورند و بر جان هاى آنان ، فرو خوانند و در ژرفاى دلِ كسانى كه ظرفيت كشش آموزه هاى الهى را دارند ، جاى دهند . پيامبران الهى ، از ميان مردم و از دلِ توده هاى مردم برآمدند و با زبان آنان ، سخن گفتند و حقايق را در نهايت شيوايى و با اخلاص و پيراسته جانى بر آنها فرو خواندند . در اين باب ، آن سلسله سخنان و حكمت هاى نبوى كه به جايگاه نبوّت پرداخته اند ، گزارش شده است ، سخنانى كه از رسالت انبياى الهى پرده برگرفته و چرايىِ صدور فرمان هدايت به آنان را شناسانده است و از ويژگى هاى پيامبران الهى سخن گفته است و سرانجام ، زمان شمولى و جهان شمولى آيين محمّدى را بيان كرده است .
بدين سان ، فصول اين باب با بيان «فلسفه نبوّت» آغاز شده و با يادكرد تنى چند از پيامبران الهى قبل از اسلام ، چونان : آدم ، ايّوب ، شعيب ، موسى و عيسى عليهم السلام ادامه مى يابد و آن گاه ، در فصل سوم ، سخن از رسالت محمّد صلى الله عليه و آله است و دلايل نبوّت آن بزرگوار و گواهان بر رسالت آن عزيز و سپس ، جهان شمولى دعوت ايشان . نيز گزارش برخى از نامه هاى پيامبر خدا به برخى كسان آمده است با محتوايى نشانگر اين حقيقت .