روزگاران و پس از آن ، بر گذرگاه تاريخ ، سياه دلان و تيره جانان در برابر او و آموزه هاى والايش صف كشيدند ، با روش هاى گوناگون ، عليه شخصيت پيامبر صلى الله عليه و آله و تحريف و وارونه سازى چهره زيباى او تلاش كردند و از دورترين روزگاران تا سده هاى اخير و شكل گيرى و گسترش پژوهش خاورشناسان ، از ساختن و پراكندن دروغ ها ، افسانه ها و سخنان ياوه ، كوتاه نيامدند و تا توانستند ، در اين راه كوشيدند . ^۱ پس از پيروزى انقلاب اسلامى در ايران و ارائه چهره اى ناب و خردمندانه از اسلام و ايجاد جاذبه و كشيدن انبوه انديشه ها ، خامه ها ، فكرها و جريان ها به سوى آموزه هاى والاى قرآن و اسلام ، روند اين تلاش ها و كوشش ها و كشش هاى شيطانى و ديومنشانه در جهت تحريف چهره پيامبر خدا ، بسى افزون شد . كتاب آيات شيطانى ، از جمله نمونه هاى زشت و پَلشت همين جريان بود و اهانت هاى مكرّر به آن چهره پاك و تابناك خدايى در قالب كاريكاتور و ... در همين جهت و با همين سمت و سو شكل گرفت . بر اين همه بايد سخنان يكسر دروغ و اهانت آميز پاپ را افزود كه بى گمان ، آبشخورش همان جريانِ آغاز شده از روزگاران كهن ، و انگيزه اش انگيزه هاى شيطانى و ستيهنده با پيامبر خداست . اكنون بايد مسلمانان مؤمن و هوشمند ، با حزم انديشى تمام ، اين جريان ها را بپايند و بدانند كه حملات جريانِ ياد شده ، بويژه پس از پيروزى شگفت آور و خيره كننده «حزب اللّه لبنان» بر رژيم تا بُن دندان مسلّح اسرائيل ، با همراهى و همدستى صهيونيزم بين الملل ، تشديد شده ، گسترده تر خواهد گشت .
اعلام «سال پيامبر اعظم» ، ^۲ فرصت بسيار مناسبى است كه عالمان ، محقّقان و

چگونگى روند حقايق را مى دانستند و چه سانىِ نفوذ انديشه و كلام را در مى يافتند ، چه آنان كه مى يافتند ، ولى بر نمى تافتند و از ره ستيز بر مى آمدند ، و چه آنان كه مى يافتند و بر مى تافتند و از سرِ خضوع ، بدان اذعان مى داشتند و در برابر عظمت آن ، سر فرود مى آوردند . اكنون از هر كدام از اين دو رويكرد ، به يك نمونه بنگريد :
وليد بن مغيره ، سرسخت ترين و خيره سرترين دشمن پيامبر صلى الله عليه و آله ، پس از شنيدن آياتى گفت :
وَ اللّهِ لَقَد سَمِعتُ مِن مُحَمَّدٍ آنِفا كَلاما ما هُوَ مِن كَلامِ الإِنسِ و لا مِن كَلامِ الجِنِّ و أنَّ لَهُ لَحَلاوةً و أنَّ عَلَيهِ لَطَلاوَةً و أنَّ أعلاهُ لَمُثمِرٌ و أنَّ أسفَلَهُ لَمُغْدِقٌ و أنَّهُ لَيَعلو و لا يُعلى عَلَيهِ . ^۱ به خداوند سوگند ، در همين روزها سخنى را از محمّد شنيدم كه نه از جنس كلام جنيان و نه انسيان بود. آن كلام ، شيرينى و جذابيتى ويژه دارد . شاخ و برگش پربار و ريشه هايش جوشان است . او هماره بر فراز مى نشيند و چيزى برتر از آن نمى رود .
و انيس بن جُناده ، از چيره زبان ترين شاعران روزگار جاهلى و از جمله ناقدان محافل شعر آن روزگاران ، پس از تصريح به اين كه سخن ارائه شده از پيامبر خدا را با برترين شعرها و سخن ها به ميزان نقد نهاده است ، مى گويد :
فَما يَلتَئِمُ عَلى لِسانِ أحَدٍ بَعدى أنَّهُ شِعرٌ ، وَ اللّهِ أنَّهُ لَصادِقٌ و أنَّهُم لَكاذِبونَ . ^۲ پس از من ، بر زبان كسى نخواهد گذشت كه آن شعر است . به خداوند سوگند كه قرآن ، حقيقت دارد و آنان دروغگويند .
چنين بود كه پيراسته دلان ، سر در گرو حق گذاشته ، بر گرد شمع وجود پيامبر خدا ، چونان پروانه گِرد آمدند و سر از پا ناشناخته ، در دفاع از او كوشيدند . آن