1.علاّمه مجلسى مى گويد : سير ، بر دو گونه است: بيابانى و باغى . جالينوس مى گويد: «گرم و خشك و در زمره طبع سوم است و برخى هم گفته اند از چهارم». براى رفع تيرگى رنگ خون ، سودمند است. شپش و تخم شپش را مى كُشد و از آن روى كه حل كنندگى و خشك كنندگى قوى اى دارد ، چنانچه بيش از اندازه پياز مصرف شود ، سردرد مى آورد و به چشم زيان مى رساند. براى درد پشت و سرين ، سودمند است و در برابر گاز گرفتن درندگان ، براى افرادى كه داراى طبع سرد هستند ، كار ترياك را مى كند. در كل ، براى حفظ سلامت سردْ طبعان و پيران ، بسيار مفيد است ؛ حرارت غريزىِ آنان را تقويت مى كند، بادهاى سخت را از بدن مى برد و براى بهبود ريزش قطره قطره اىِ پيشابِ پيران ، سودمند است. بهترين روش آماده كردن آن ، اين است كه در آب و نمك جوشانده، سپس از آب ، بيرون آورده و با روغن بادام پخته و آن گاه خورده شود و پس از آن هم انار و سيب ، مكيده شود. اگر هم آن را بسوزانند و بسايند و با عسل ، خمير كنند و بر روى محلّ مارگزيدگى بگذارند ، بهبود مى بخشد. سير ، در كُشتن كرم كدو هم منفعت شگفت آورى دارد (بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۲۵۱).

1.مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۹۴ ، ح ۱۳۳۵ ؛ الفردوس ، ج ۳ ، ص ۲۴۵ ، ح ۴۷۲۱ كلاهما عن الإمام عليّ عليه السلام ، كنز العمّال ، ج ۱۵ ، ص ۲۷۱ ، ح ۴۰۹۳۹ .

2.مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۹۴ ، ح ۱۳۳۶ عن الإمام عليّ عليه السلام ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۵۱ ، ح ۱۴؛ تاريخ دمشق ، ج ۶۴ ، ص ۳۰۴ ، ح ۱۳۱۴۵ عن حبّة ، الفردوس ، ج ۵ ، ص ۳۳۰ ، ح ۸۳۴۱ نحوه وزاد فيه «نيئا» بعد «الثوم» وكلاهما عن الإمام عليّ عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله ، كنز العمّال ، ج ۱۵ ، ص ۴۴۰ ، ح ۴۱۷۴۸.

3.علل الشرائع ، ص ۵۲۰ ، ح ۳ ، المحاسن ، ج ۲ ، ص ۳۳۱ ، ح ۲۱۳۲ كلاهما عن داوود بن فرقد ، دعائم الإسلام ، ج ۱ ، ص ۱۵۰ وليس فيه ذيله ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۴۷ ، ح ۳.

4.طبّ الإمام الرضا عليه السلام ، ص ۴۱ ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۳۲۵ .