1.علاّمه مجلسى مى گويد : جوهرى مى گويد: «بَلَس» ، چيزى است همانند انجير كه در يمن ، فراوان يافت مى شود». در قاموس آمده است: «ميوه اى است همانند انجير، و خود انجير است» . در النهاية آمده است: «در حديث است كه : هر كس دوست دارد دلش نازك باشد ، پيوسته بلس بخورد . و بَلَس ، همان انجير است. نيز گفته شده: چيزى است همانند انجير كه در يمن يابيده مى شود. همچنين گفته اند: همان عدس است. برخى نيز گفته اند: بُلُس ، (با ضمه باء و لام) خوانده شود. از همين قبيل است حديث ابن جريج كه در آن گفته: از عطاء درباره زكات غَلاّت پرسيدم. گفت: همه آنها زكات دارند. او پس از آن ، از : ذرت، تنباكو، بلس و كنجد ، نام برد. برخى هم به جاى آن ، بلس گفته اند». مى گويم: گويا در اين جا مقصود از بلس ، همان عدس است ؛ چرا كه اين مضمون ، به روايت هايى ديگر نيز نقل شده است. نيز دور نيست كه به جاى «بلس» ، واژه «بلسن» باشد. [فيروزآبادى ]در قاموس گفته است: «بلسن» [بر وزن كُندُر] همان عدس ، يا دانه اى ديگر همانند عدس است (بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۱۸۶).

2.در مكارم الأخلاق آمده است: «در حديث است كه هر كس مى خواهد دلش نازك باشد ، پيوسته بلس ـ كه همان انجير است ـ بخورد» . در بحار الأنوار (ج ۶۶ ص ۱۸۷ ح ۷) با افزوده «يعنى انجير» در آخر آن ، آمده است .

1.الكافي ، ج ۶ ، ص ۳۵۸ ، ح ۱ ، المحاسن ، ج ۲ ، ص ۳۷۲ ، ح ۲۲۹۸ نحوه ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۱۸۵ ، ح ۲ .

2.طبّ الأئمّة لابني بسطام ، ص ۱۳۷ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۱۸۵ ، ح ۳.

3.غريب الحديث لابن قتيبة ، ج ۲ ، ص ۳۰۳ عن ابن عبّاس؛ مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۷۶ ، ح ۱۲۵۳ وفيه «في الحديث: من أراد أن يرقّ قلبه فليدمن من أكل البلس وهو التين» ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۱۸۷ ، ح ۷ نقلاً عن الفردوس عن ابن عبّاس عنه صلى الله عليه و آله وزاد في آخره «يعني التين» وص ۱۸۶ ، ح ۶.