و ويژگى هاى خاشعان ، «نيازمندى» و ترغيب به رفع نياز مؤمنان و پاداش خدمت به برادر مؤمن ، باب يكم ، پايان يافته است .

باب دوم : نماز

باب دوم اين بخش ، از «نماز» سخن مى دارد و مقدّمات آن . در فصل يكم ، احاديث درباره «وضو» آمده است و آثار آن در قيامت و گزارش چگونگى وضو گرفتن پيامبر خدا .
فصل دوم درباره «اذان» و آغاز تشريع آن ، با پژوهشى درباره چگونگى تشريع و نقد و تحليل روايات است كه در پى آن ، بخش هاى اذان و ارج و والايى مؤذّن آمده است و در نهايت ، بركات اذان و آنچه سزاوار است مؤذّن رعايت كند و آنچه شايسته است شنونده به هنگام شنيدن اذان بگويد .
با فصل سوم ، عرضه احاديث درباره «نماز» ، آغاز مى شود با وجوب نماز ، ويژگى هاى اين عبادتِ ارجمند الهى كه نور قلب و پايه دين و برترين نهاد و آغازين واجب الهى است و ضرورت حراست از جايگاه نماز در زندگى و ... .
فصل چهارم ، ويژه «آداب نماز» است : آداب ظاهرى ، مانند : مسواك زدن ، آراسته بودن ، اوّل وقت را پاييدن و ... و آداب باطنى آن ، چون : حضور قلب ، خشوع و ... . حالات و چگونگى هايى كه شايسته است نمازگزار داشته باشد ، اين فصل را به فرجام برده است . ترك نماز و آثار آن ، كه از جمله آنها غضب الهى است ، در فصل پنجم آمده است و آن گاه ، در فصل ششم ، آثار نماز در روح و جان و زندگى انسان ، بيان شده است ، اگر بدان گونه كه شايسته و بايسته است ، گزارده شود ، كه از جمله آنهاست : ستُردن زشتى ها ، استوارگامى در مسير حق ، براى رسيدن به نيكى ها ، و تقرّب به خداوند .

بخش ششم : حكمت هاى عبادى

در اين بخش ، سخنان حكيمانه پيامبر خدا درباره عبادت خدا و كارهاى نيكو ، نماز ، دعا ، ذكر ، روزه و آداب ماه رمضان ، حج و عمره ، امر به معروف و نهى از منكر ، جهاد ، و مكان هايى كه عبادت در آنها از فضيلت بيشترى برخوردار است ، در هشت باب و ۷۲ فصل ، ارائه مى گردد .

باب يكم : عبادت خدا

باب يكم ، ويژه احاديث طاعت و عبادت الهى است . فصل يكم با ترغيب بر عبادت الهى ، ويژگى هاى عابد و نقش يقين در عبادت ، آغاز مى شود و با آداب عبادت و انواع آن ، ادامه مى يابد و عنوان هاى : پرستنده ترينْ كسان ، شور و نشاط در عبادت و پاداش اخلاص در عبادت ، در پى آن آمده است و با احاديثى كه از «بندگان بد (عبيد السوء)» چهره نمايى كرده است ، فصل پايان مى يابد .
در فصل دوم ، از طاعت الهى و سختكوشى در آن ، سخن رفته است و پس از آن (فصل سوم) ، يادكرد اعمال شايسته است كه با برانگيختن به انجام دادن واجبات و مداومت بر آنها آغاز شده و با سخن از بهترين اعمال ، ادامه يافته و با ادب در عمل و استوارى آن و عرضه اعمال به پيشگاه خدا و رسول خدا پايان يافته است .
موضوع فصل چهارم ، «نيّت» است : نقش آن در عمل ، پاداش نيّت خير و برانگيختن بدين حقيقت كه سزاوار است انسان در انجام دادن تمام كارها نيّت صالح داشته باشد .
در فصل پنجم ، حكمت هاى نبوى درباره «اخلاص» ، گزارش شده است با عنوان هايى چون : جايگاه اخلاص ، نقش اخلاص در قبولى اعمال ، حقيقت اخلاص و نشانه مخلص و آثار اخلاص . با فصل هاى ششم و هفتم درباره «خشوع»