۳ / ۲
تفكّر
قرآن
«و آنچه را در آسمان ها و آنچه را در زمين است ، به سود شما رام كرد . همه از اوست. قطعاً در اين [ امر ]براى مردمى كه مى انديشند ، نشانه هايى است» .
«و از نشانه هاى او ، اين كه از [ نوع ] خودتان ، همسرانى براى شما آفريد تا بدانها آرام گيريد، و ميانتان دوستى و رحمت نهاد. آرى، در اين [ نعمت ] براى مردمى كه مى انديشند ، قطعاً نشانه هايى است» .
«اوست كسى كه از آسمان، آبى فرود آورد كه [ آب ] آشاميدنىِ شما از آن است، و روييدنى[ هايى ]كه [ رمه هاى خود را ] در آن مى چرانيد [ نيز ] از آن است. به وسيله آن، كشت و زيتون و درختان خرما و انگور و از هر گونه محصولات [ ديگر ] براى شما مى روياند. قطعاً در اينها براى مردمى كه انديشه مى كنند ، نشانه اى است» .
«و اوست كسى كه زمين را گسترانيد و در آن، كوه ها و رودها نهاد، و از هر گونه ميوه اى در آن، جُفت جُفت قرار داد. روز را به شب مى پوشاند. قطعاً در اين [ امور ] براى مردمى كه تفكّر مى كنند ، نشانه هايى وجود دارد» .
«در حقيقت، مَثَلِ زندگى دنيا به سان آبى است كه آن را از آسمان ، فرو ريختيم . پس گياه زمين ـ از آنچه مردم و دام ها مى خورند ـ با آن در آميخت، تا آن گاه كه زمين ، پيرايه خود را بر گرفت و آراسته گرديد و اهل آن پنداشتند كه آنان بر آن قدرت دارند . شبى يا روزى ، فرمان [ ويرانى ]ما آمد و آن را چنان درويده كرديم كه گويى ديروز وجود نداشته است. اين گونه ، نشانه ها[ ى خود ] را براى مردمى كه انديشه مى كنند ، به روشنى بيان مى كنيم» .
«آيا به شتر نمى نگرند كه چگونه آفريده شده است؟ و به آسمان كه چگونه برافراشته شده است؟ و به كوه ها كه چگونه برپا داشته شده اند؟ و به زمين كه چگونه گسترده شده است؟» .
«بگو: به شما نمى گويم گنجينه هاى خدا نزد من است ، و غيب نيز نمى دانم ، و به شما نمى گويم كه من فرشته ام. جز آنچه را كه به سوى من وحى مى شود ، پيروى نمى كنم. بگو: آيا نابينا و بينا يكسان اند؟ آيا تفكّر نمى كنيد؟» .
