1. سيّد رضى رحمه الله مى گويد : اين ، استعاره است و مراد اين است كه مؤمن ، هر گاه بدى كند ، بلافاصله خوبى مى كند و هر گاه گناه كند ، پشيمان مى شود . پس گويا با ارتكاب گناهى ، دينش را مى دَرَد و با توبه ، آن را وصله مى زند . پس پيامبر صلى الله عليه و آله مؤمن را به كسى تشبيه كرده كه جامه اى را مى شكافد و سپس شكاف آن را به هم مى آورد و آنچه را دريده ، مى دوزد .

2. سيّد رضى رحمه الله در ذيل اين حديث مى گويد : در اين سخن ، مَجاز به كار رفته است ؛ زيرا يك كلمه آن محذوف و مقدّر است . گويا پيامبر خدا فرموده است : صاحب ايمان ، با هيبت است ، چنان كه عرب مى گويد : «الباب لئيم ؛ در ، فرومايه است» ؛ يعنى كسى كه درِ خانه اش به روى ميهمانان بسته ، فرومايه است . مراد اين است كه شخص با ايمان ، به سبب ايمان و يقينى كه دارد ، از دست زدن به گناه و معصيت مى ترسد و مانند انسان منحرف و گم راه ، بى محابا مرتكب گناه نمى شود .

1. الكافي : ج ۲ ص ۴۲۴ ح ۱ عن سلّام المستنير عن الإمام الباقر عليه السلام ، بحار الأنوار : ج ۶ ص ۴۲ ح ۷۸ .

2. اسم فاعل من أوهى بمعنى أضعف وأصلها موهي ( هامش المجازات النبوية) .

3. قال الشريف الرضي رحمة اللّه عليه : وهذه استعارة ، والمراد أنّ المؤمن اذا أساء أحسن واذا أخطأ ندم : فكأنّه يوهي دينه بمعصية ، ويرقعه بتوبته ، فشبّهه عليه الصلاة والسّلام بمن يخرق ثوبًا ، ثم يبادر رقع ماخرق ، ورتق مافتق .

4. المجازات النبوية : ص ۱۷۲ ح ۱۳۲ ؛ تاريخ بغداد : ج ۴ ص ۱۱۴ عن جابر .

5. تاريخ دمشق : ج ۵ ص ۳۹۵ ح ۱۳۱۱ عن أنس .

6. تاريخ اصفهان : ج ۲ ص ۳۳۸ الرقم ۱۸۹۶ عن أسماء بنت عميس .

7. تحف العقول : ص ۲۰ ، بحارالأنوار : ج ۱ ص ۱۲۰ ح ۱۱ .

8. قال الشريف الرضي رحمه الله في ذيل الحديث : وفي هذا الكلام مجاز ، لأنّ فيه تقدير كلام محذوف ، فكأنّه عليه الصلاة والسلام قال : صاحب الإيمان هيوب . والعرب تقول : الباب لئيم ، أي مغلق الباب دون الأضياف ، والمراد أنّ صاحب الإيمان بما معه من حواجز إيمانه وبصائر إيقانه يهاب تطرّق الحوب ومواقعة الذنوب ، فلا يقدم عليها إقدام المرتكس الهاوي والضالّ الغاوي .

9. المجازات النبوية : ص ۲۳۱ ح ۱۸۷ .