1.نوعى پاافزار كه تا ساق پا و زير زانو را فرا گيرد ، چكمه (فرهنگ معين) .

2.مؤلّفان ملحق لسان العرب ، واژه «قاقلى» را چنين تعريف كرده اند: گياهى است يك ساله كه در شنزارهاى ساحل ، بسيار مى رويد . امّا ظاهراً از ديدگاه ابوالقاسم پرتو ، «قاقله» و «قاقلى» دو چيز جداى از هم اند. وى در توضيح قاقله مى آورد: قاقله در فارسى ، لاچى آلاچى، سايه پرورد . در برخى واژه نامه ها ، قاقله را هل يا هيل دانسته اند. در برهان آمده دانه گياهى همگون با هِل است ، ولى بزرگ تر از آن. مؤلّفِ واژه ياب ، درباره قاقلى نيز آورده كه واژه اى قبطى تازى شده و به معناى «شورگيا» است (واژه ياب ، ج ۲ ، ص ۱۳۷۲). م .

3.آككرا : گياهى از جنس بابونه و از تيره مركّبان كه گَردِ گُل هاى خشك شده آن ، كُشنده حشرات است . عاقرقرحا ، عقار كوهان ، فورسيون ، ك] طرفون . . . جنام هاى ديگر آن استج (فرهنگ معين) .

4.بنج ، گروهى از گياهان طبّى مخدّر از رسته گياهان بادمجانى را در بر مى گيرد .

5.خربق : گياهى است با برگ هاى سبز شبيه برگ خيار [از نوع زينتى آن] و البته كوچك تر از آن. اين برگ ها مقدارى زِبر است و گياه نيز ساقه اى خشن و گل هايى سفيد دارد. در اين گياه ، رنگ خرفه نيز ديده مى شود و شكل كلّى گياه ، همانند گل سرخ است .

6.ابرفيون ، معرّب فربيون است و گاه ، فرفيون هم گفته مى شود. گفته اند: مقصود از آن ، صمغ مازربون Mazereum](هفت برگ) [است. گياهى است گرم كه در سال چهارم ، خشك مى شود. گفته شده در سال سوم ، خشك مى شود. با يك قيراط تا يك دانگ از آن ، شربت مى سازند. بلغم را از كفل، پشت و روده ها بيرون مى برد و براى سياتيك و قولنج ، خوب است . مترجم افزوده است : در واژه ياب نيز در اين باره ، چنين آمده است: فرفيون: Euphorobium، لاتين تازى گشته، شيرگياه، گاوكُشك، از گياهان (واژه ياب : ج ۲ ، ص ۱۳۰۸).

1.غريب الحديث لابن قتيبة ، ج ۲ ، ص ۳۵۹ ، ح ۱۶.

2.الكافي ، ج ۶ ، ص ۴۶۶ ، ح ۲ عن منيع .

3.الكافي ، ج ۶ ، ص ۴۶۶ ، ح ۳ عن مبارك غلام العقرقوفي ، الأمالي للطوسي ، ص ۶۶۷ ، ح ۱۳۹۶ عن الحسين عن أبيه وفيه «أدمنوا الخفّ فإنّه ...».

4.في المصدر : «تعافى فيها» والتصويب من بحار الأنوار.

5.طبّ الأئمّة لابني بسطام ، ص ۸۵ ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۱۷۹ ، ح ۱.