1.متن عربى اين واژه ، «خياشيم» است و «خيشوم» را در عربى به معناى بُن بينى دانسته اند. برخى هم كلّ بينى را خشيوم خوانده اند (المصباح المنير ، ص ۱۷۰).

2.قُسط : عود هندى و عربى كه بدان ، علاج كنند . بيخى است شبيه به بيخ لفاح و از نواحى هند خيزد و نباتش مفروش و بى ساق و برگش عريض و بر سه قسم مى باشد : يكى شيرين و سبك و سفيد و با عطريت و قسط بحرى و عربى نامند و قِسمى مايل به سياهى و سبك و سطبر و كم بوى و تلخ ، و او را قسط هندى نامند . . . (لغت نامه دهخدا) .

3.برداع (ورس) : اسپرك را گويند و آن ، گياهى است كه چيزها را بدان رنگ كنند و شبيه سمسم است و منبت آن ، بلاد يمن است و بس . مى كارند آن را و تا بيست سال ، باقى باشد و جامه اى كه از آن رنگ كنند ، پوشيدنش قوّت بسيار دهد (لغت نامه دهخدا ).

1.صحيح مسلم ، ج ۱ ، ص ۲۱۳ ، ح ۲۳ ، صحيح البخاري ، ج ۳ ، ص ۱۱۹۹ ، ح ۳۱۲۱ وفيه «فتوضّأ» بعد «منامه» ، سنن النسائي ، ج ۱ ، ص ۶۷ ، السنن الكبرى ، ج ۱ ، ص ۸۲ ، ح ۲۲۶ كلّها عن أبي هريرة ، كنز العمّال ، ج ۹ ، ص ۳۰۳ ، ح ۲۶۱۱۱.

2.الخصال ، ص ۶۱۱ ، ح ۱۰ عن أبي بصير ومحمّد بن مسلم عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام ، تحف العقول ، ص ۱۰۱ وفيه «شفاء» بدل «تنقية» ، بحار الأنوار ، ج ۱۰ ، ص ۹۰ ، ح ۱.

3.طبّ الإمام الرضا عليه السلام ، ص ۴۰ ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۳۲۵ وفيه «... حتى يتغرغر بعده بخلّ».

4.المحاسن ، ج ۲ ، ص ۴۲۵ ، ح ۲۴۹۰ عن الإمام الصادق عليه السلام ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۳۹۸ ، ح ۲۱.

5.المستدرك على الصحيحين ، ج ۴ ، ص ۴۵۰ ، ح ۸۲۳۹ ، كنز العمّال ، ج ۱۰ ، ص ۲۵ ، ح ۲۸۱۹۲.