فصل چهل و پنجم: خُرفه
۱۹۰۳.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :بر شما باد خُرفه ؛ ۱ چرا كه زيركى مى دهد و اگر تنها يك چيز باشد كه عقل را افزون مى كند ، همان است .
۱۹۰۴.امام صادق عليه السلام :پيامبر خدا بر زمين سوخته اى پا نهاد و آن زمين ، پايش را سوزاند . پس ، پاى خويش را بر خُرفه نهاد و در نتيجه ، سوزش حاصل از زمين سوخته ، فرو نشست . از آن پس ، پيامبر صلى الله عليه و آله خُرفه را دوست داشت ، براى آن دعا مى كرد و مى گفت : «چه گياه پُر بركتى است!» . ۲
۱۹۰۵.الدعوات :پيامبر صلى الله عليه و آله حرارتى يافت . بر خُرفه اى دندان فشرد و از آن احساس راحتى كرد . سپس گفت :
«خداوندا ! در آن بركت بنِه . در آن ، شفاى نود و نُه درد است . [ اى خُرفه ! ]در هر جا مى خواهى ، بروى» .