1.عُنّاب ، درختى است مشهور ، و چنان كه ادّعا كرده اند ، برگ آن براى چشم دردهاى گرم ، سودمند است و ميوه اش نيز رطوبت را از خون مى گيرد . حتّى گفته اند كه دست زدن به عنّاب نيز همين اثر را دارد . از همين روى ، هرگاه بخواهند آن را از شهرى به شهر ديگر ببرند ، هر روز ، آن را بر پشت يك مَركَب مى نهند تا يك مركب ، به تنهايى آن را حمل نكند و خونش خشك نشود . جالينوس ، درباره آن گفته است : خون را خشك نمى كند . تنها بر غلظت آن مى افزايد . ابن بيطار ، به نقل از مسيح عليه السلام آورده است : گرم و مرطوب و در ميانه درجه نخست است و در آن ، حرارت ، بيش از رطوبت است . چون خودِ عنّاب يا آبش خورده شود ، خلطى خوب مى آورد . اين ميوه ، همچنين ، تندى و سوزندگى خون را تسكين مى دهد و براى سرفه ، نفَس تنگى ، درد كليه و مثانه و درد سينه ، سودمند است . نوع برگزيده آن ، عُنّابى است كه هسته اش نيز بزرگ باشد . اگر پيش از غذا خورده شود ، مناسب تر است .

1.طبّ النبيّ صلى الله عليه و آله ، ص ۹ ، مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۸۰ ، ح ۱۲۷۳ عن الإمام عليّ عليه السلام ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۲۳۲ ، ح ۱.

2.مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۸۰ ، ح ۱۲۷۴ ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۲۳۲ ، ح ۲ .

3.مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۸۱ ، ح ۱۲۷۵ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۳۲ ، ح ۳.