۱۲۱۵.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :مؤمن ، به اندازه يك معده مى خورد و كافر ، به اندازه هفت معده مى خورد ! ^۱

۱۲۱۶.مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو بصره غفارى: چون هجرت كردم ، به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله رسيدم . در آن زمان هنوز اسلام نياورده بودم . او برايم از گوسفندى كوچك اندام ـ كه هميشه براى خانواده اش از آن مى دوشيد ـ شير دوشيد . من شير را نوشيدم و چون آن شب را به صبح رساندم ، اسلام آوردم .
[ آن شب ، ] خانواده پيامبر صلى الله عليه و آله گفتند : امشب نيز گرسنه مى خوابيم ، چنان كه ديشب گرسنه خوابيديم!
پيامبر خدا [در آن ديگر روز نيز] برايم گوسفندى دوشيد . شير آن را خوردم و سيراب شدم .
پيامبر خدا از من پرسيد : «آيا سيراب شدى؟» .
گفتم : اى پيامبر خدا ! سيراب شدم . پيش از اين ، هيچ وقت ، [اين اندازه ]نه سير و نه سيراب شده بودم!
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «كافر ، به اندازه هفت معده مى خورد و مؤمن ، به اندازه يك معده مى خورد» .

۱۲۱۷.المستدركـ به نقل از جَعده: از پيامبر خدا ـ چون مردى بسيار سير را ديد و با دست به شكم وى اشاره كرد ـ شنيدم كه فرمود : «اگر اين (غذايى كه خورده) در غير اين [شكم ]قرار داشت ، براى وى بهتر بود» .

۱۲۱۵.عنه صلى الله عليه و آله :المُؤمِنُ يَأكُلُ في مِعىً واحِدٍ ، وَالكافِرُ يَأكُلُ في سَبعَةِ أمعاءٍ . ^۱

۱۲۱۶.مسند ابن حنبل عن أبي بصرة الغفاري :أتَيتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله لَمّا هاجَرتُ وذلِكَ قَبلَ أن اُسلِمَ ، فَحَلَبَ لي شُوَيهَةً كانَ يَحتَلِبُها لِأَهلِهِ فَشَرِبتُها ، فَلَمّا أصبَحتُ أسلَمتُ .
وقالَ عِيالُ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله : نَبيتُ اللَّيلَةَ كَما بِتنَا البارِحَةَ جِياعاً !
فَحَلَبَ لي رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله شاةً فَشَرِبتُها ورَويتُ .
فَقالَ لي رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله : أرَويتَ؟
فَقُلتُ : يا رَسولَ اللّهِ قَد رَويتُ ، ما شَبِعتُ ولا رَويتُ قَبلَ اليَومِ !
فَقالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله : إنَّ الكافِرَ يَأكُلُ في سَبعَةِ أمعاءٍ وَالمُؤمِنُ يَأكُلُ في مِعىً واحِدٍ. ^۲

۱۲۱۷.المستدرك عن جَعدَةَ :سَمِعتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله يَقولُ ـ ورَأى رَجُلاً مُشبَعاً فَجَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه و آله يُومِئُ بِيَدِهِ إلى بَطنِهِ ويَقولُ ـ : لَو كانَ هذا في غَيرِ هذا كانَ خَيراً لَهُ. ^۳