۱۸۸۴.امام كاظم عليه السلام :هر كس آب كمرش بر وى ديگرگون شود ، شير تازه همراه با عسل برايش سودمند است .

۱۸۸۵.الكافىـ به نقل از حمزة بن طيّار ، از امام كاظم عليه السلام: «مردم به هيچ چيزى بهتر از مَكشِ خون يا مُزعه عسل ، درمان نكرده اند» .
گفتم : فدايت شوم ! مُزعه عسل چيست؟
فرمود : «يك انگشت ليسيدن از آن» .

۱۸۸۶.الفقه المنسوب للإمام الرضا عليه السلام :امام رضا عليه السلام فرمود : «در عسل ، درمان هر دردى است . هر كس ناشتا يك انگشت از آن را بليسد ، اين عسل ، بلغم [وى ]را پايان مى دهد ، صفرا را فرو مى نشانَد ، تلخه سياه (زرداب) را مانع مى شود ، ذهن را صفا مى بخشد و اگر كه همراه با كُنْدُر خورده شود ، حافظه را نكو مى سازد» .

۱۸۸۷.امام رضا عليه السلام :هر كه مى خواهد در همه زمستان از سرماخوردگى دور بماند ، هر روز ، سه لقمه شهد بخورد .

۱۸۸۸.امام هادى عليه السلامـ هنگامى كه درباره تبِ پيوسته يك روز در ميان از ايشان پرسيدند: قدرى عسل و شونيز (سياه دانه) ، برداشته و سه ليسه انگشت از آن خورده شود . در اين صورت ، تب ، ريشه كن خواهد شد ، و اين هر دو ، مبارك هستند . خداوند متعال ، درباره عسل فرموده است : (از درونِ [شكم] آن (زنبور) ، شهدى كه به رنگ هاى گوناگون است ، بيرون مى آيد . در آن ، براى مردم ، درمانى است) .

۱۸۸۴.الإمام الكاظم عليه السلام :مَن تَغَيَّرَ عَلَيهِ ماءُ الظَّهرِ ، فَإِنَّهُ يَنفَعُ لَهُ اللَّبَنُ الحَليبُ ، وَالعَسَلُ . ^۱

۱۸۸۵.الكافي عن حمزة بن الطيّار عن الإمام الكاظم عليه السلام :ما تَداوَى النّاسُ بِشَيءٍ خَيرٍ مِن مَصَّةِ دَمٍ ، أو مُزعَةِ عَسَلٍ .
قالَ : قُلتُ : جُعِلتُ فِداكَ ! مَا المُزعَةُ عَسَلٍ؟
قالَ : لَعقَةُ عَسَلٍ . ^۲

۱۸۸۶.الفقه المنسوب للإمام الرضا عليه السلام :قالَ العالِمُ عليه السلام : فِي العَسَلِ شِفاءٌ مِن كُلِّ داءٍ . مَن لَعِقَ لَعقَةَ عَسَلٍ عَلَى الرِّيقِ يَقطَعُ البَلغَمَ ، ويَحسِمُ الصُّفرَةَ ، ويَمنَعُ المِرَّةَ السَّوداءَ ، ويُصَفِّي الذِّهنَ ، ويُجَوِّدُ الحِفظَ إذا كانَ مَعَ اللُّبانِ الذَّكَرِ . ^۳

۱۸۸۷.الإمام الرضا عليه السلام :مَن أرادَ دَفعَ الزُّكامِ فِي الشِّتاءِ أجمَعَ ، فَليَأكُل كُلَّ يَومٍ ثَلاثَ لُقَمِ شَهدٍ . ^۴

۱۸۸۸.الإمام الهادي عليه السلامـ لَمّا سُئِلَ عَنِ الحُمَّى الغِبِّ الغالِبَةِ: يُؤخَذُ العَسَلُ وَالشّونيزُ ، ويُلعَقُ مِنهُ ثَلاثُ لَعقاتٍ ؛ فَإِنَّها تَنقَلِعُ ، وهُمَا المُبارَكانِ ، قالَ اللّهُ تَعالى فِي العَسَلِ : « يَخْرُجُ مِن بُطُونِهَا شَرَابٌ مُّخْتَلِفٌ أَلْوَ نُهُ فِيهِ شِفَآءٌ لِّلنَّاسِ » . ^۵