1.عبارت عربى ، «فاعبَثوا بالزبيب» است . علاّمه مجلسى ، در اين باره مى گويد : «فاعبَثوا» ، كنايه از خوردنِ اندك اندك و تدريجىِ مويز است ؛ زيرا با اندكى مويز ، شدّت گرسنگى ، فروكش مى كند. در برخى از نسخه ها نيز «فاعتنوا» از مصدر «اعتناء» به معناى اهتمام و توجّه آمده است. كسانى نيز اين واژه را «فاعتبئوا» خوانده اند كه به همين معناى اخير است (مرآة العقول ، ج ۱۹ ، ص ۴۲۴).

1.الأمالي للطوسي ، ص ۳۶۲ ، ح ۷۵۱ عن عليّ بن عليّ بن رزين عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلامعن النزّال بن سبرة ، مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۳۸۰ ، ح ۱۲۷۰ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۱۵۲ ، ح ۵ .

2.الكافي ، ج ۶ ، ص ۳۵۲ ، ح ۳ ، المحاسن ، ج ۲ ، ص ۳۶۴ ، ح ۲۲۶۸ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۱۵۳ ، ح ۸ .

3.الكافي ، ج ۵ ، ص ۳۰۸ ، ح ۱۸ ، تهذيب الأحكام ، ج ۷ ، ص ۱۶۳ ، ح ۷۲۳ وفيه «فاعتنوا» بدل «فاعبثوا» وكلاهما عن الحسين بن ثوير .

4.بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۲۷۱ ، ح ۷۰ نقلاً عن كتاب الجنّة للكفعمي عن ابن مسعود .

5.طبّ الإمام الرضا عليه السلام ، ص ۳۶ ، بحار الأنوار ، ج ۶۲ ، ص ۳۲۴ .