1.علاّمه مجلسى در اين باره آورده است: صاحب بحر الجواهر گفته: «نخود ، داراى انواعِ : سفيد، سرخ و سياه است». بقراط گفته: «در طبع نخست ، گرم و مرطوب است» ؛ امّا اسحاق مى گويد: «در طبع نخست ، گرم و خشك است». اگر با گوشتْ پخته شود ، به پخت بهترِ آن كمك مى كند. اگر لكّه خون با آن شسته شود ، اين لكّه از پارچه پاك مى شود. اگر آن را آرد كنند و با گلابِ گرم بياميزند و پمادى از آن بر كمر بمالند ، براى كمردردْ سودمند است. پيشاب و خونِ قاعدگى را به جريان مى اندازد، با سينه و ريه سازگار است، نيروى جنسى را برمى انگيزد، شكم را نرم مى كند ؛ امّا براى زخم هاى كليه و مثانه زيان دارد. بيشتر از هر چيز ، ريه را تقويت مى كند و پخته آن ، براى كمردرد، استسقا و يرقان ، سودمند است. بدان كه توان آميزش جنسى به سه چيز ، نيازمند است و اين هر سه ، در نخود ، يكجا گرد آمده است: نخست ، خوراكى كه در آن ، حرارتى افزون بر حرارت طبيعى بدن وجود داشته باشد و بتواند نيروى انسان را براى آميزش برانگيزد ؛ دوم ، غذايى كه از چنان تغذيه كنندگى و رطوبتى برخوردار باشد كه بتواند به بدن رطوبت دهد و منى را افزون سازد ؛ و سوم ، غذايى كه در آن از بادها و نفخ باشد كه بتواند تهى گاه ها و اندام هاى آلت را پُر كند. اينها همه در نخود وجود دارند (بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۲۶۴).

2.در بحار الأنوار ، به جاى «كمر» ، واژه «سينه» آمده است.

1.مكارم الأخلاق ، ج ۱ ، ص ۴۰۸ ، ح ۱۳۸۲ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۶۴ ، ح ۴ ، وفيه «الصدر» بدل «الظهر» .

2.الكافي ، ج ۶ ، ص ۳۴۲ ، ح ۱ ، المحاسن ، ج ۲ ، ص ۳۰۷ ، ح ۲۰۲۳ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۶۳ ، ح ۲ .

3.الكافي ، ج ۶ ، ص ۳۴۳ ، ح ۴ ، المحاسن ، ج ۲ ، ص ۳۰۷ ، ح ۲۰۲۲ ، بحار الأنوار ، ج ۶۶ ، ص ۲۶۳ ، ح ۱ .