۱۵۴۱.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :نياز خود به ميوه را با خربزه برآوريد ؛ چرا كه آب آن ، رحمت ، و شيرينى آن ، از شيرينى بهشت است .

۱۵۴۲.طبّ النبىّ صلى الله عليه و آله :به پيامبر صلى الله عليه و آله خربزه اى از طائف ، هديه دادند . آن را بوييد و بوسيد و سپس فرمود : «خربزه را دندان بزنيد ؛ چرا كه از زيورهاى زمين است : آبش از رحمت خداوند و شيرينى اش از بهشت است» .

۱۵۴۳.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :هيچ زن باردارى نيست كه خربزه بخورد ، مگر اين كه نوزادش خوش چهره و خوش خوى خواهد شد .

۱۵۴۴.امام على عليه السلامـ در بيان فوايد خربزه: در آن ، ده ويژگى است : خوراك است ؛ نوشيدنى است ؛ ميوه است ؛ سبزى است ؛ خورش است ؛ شيرينى است ؛ شست وشو دهنده است ؛ خطمى ^۱ است ؛ سبزى است ؛ و داروست .

۱۵۴۵.امام على عليه السلام :خربزه ، دُنبَلان كوهى است ، نه در آن بيماريى اى هست و نه عارضه اى .

۱۵۴۶.امام صادق عليه السلامـ درباره ويژگى هاى خربزه: سنگ را در مثانه ، ذوب مى كند .

۱۵۴۷.امام صادق عليه السلام :خربزه بخوريد ؛ چرا كه در آن ، ده ويژگى است : [مانند] دنبلان كوهى است ، نه دردى در آن هست و نه فسادى ؛ خوراك است ؛ نوشيدنى است ؛ ميوه است ؛ خوش بوكننده است ؛ شست وشو دهنده است ؛ خورش است ؛ توان جنسى را مى افزايد ؛ مثانه را مى شويد ؛ و ادرارآور است .

۱۵۴۱.عنه صلى الله عليه و آله :تَفَكَّهوا بِالبِطّيخِ ؛ فَإِنَّ ماءَهُ رَحمَةٌ ، وحَلاوَتَهُ مِن حَلاوَةِ الجَنَّةِ . ^۱

۱۵۴۲.طبّ النبيّ صلى الله عليه و آله :اُهدِيَ إلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله بِطّيخٌ مِنَ الطّائِفِ فَشَمَّهُ وقَبَّلَهُ ، ثُمَّ قالَ : عَضُّوا البِطّيخَ ؛ فَإِنَّهُ مِن حُلَلِ الأَرضِ ، وماؤُهُ مِن رَحمَةِ اللّهِ ، وحَلاوَتُهُ مِنَ الجَنَّةِ . ^۲

۱۵۴۳.رسول اللّه صلى الله عليه و آله :ما مِنِ امرَأَةٍ حامِلَةٍ أكَلَتِ البِطّيخَ ، إلاّ يَكونُ مَولودُها حَسَنَ الوَجهِ وَالخُلُقِ . ^۳

۱۵۴۴.الإمام عليّ عليه السلامـ في بَيانِ فَوائِدِ البِطّيخِ: فيهِ عَشرُ خِصالٍ : طَعامٌ ، وشَرابٌ ، وفاكِهَةٌ ، ورَيحانٌ ، واُدمٌ ، وحَلواءُ ، واُشنانٌ ، وخَطمِيٌّ ، وبَقلٌ ، ودَواءٌ . ^۴

۱۵۴۵.عنه عليه السلام :البِطّيخُ شَحمَةُ الأَرضِ ، لا داءَ و[لا] ^۵ غائِلَةَ فيهِ . ^۶

۱۵۴۶.الإمام الصادق عليه السلامـ في ذِكرِ خَواصِّ البِطّيخِ: يُذيبُ الحَصى فِي المَثانَةِ . ^۷

۱۵۴۷.عنه عليه السلام :كُلُوا البِطّيخَ ؛ فَإِنَّ فيهِ عَشرَ خِصالٍ مُجتَمِعَةً : هُوَ شَحمَةُ الأَرضِ لا داءَ فيهِ ولا غائِلَةَ ، وهُوَ طَعامٌ ، وهُوَ شَرابٌ ، وهُوَ فاكِهَةٌ ، وهُوَ رَيحانٌ ، وهُوَ اُشنانٌ ، وهُوَ اُدمٌ ، ويَزيدُ فِي الباهِ ، ويَغسِلُ المَثانَةَ ، ويُدِرُّ البَولَ . ^۸