۴۶۵۵.سنن أبى داوودـ به نقل از عوف بن مالك ـ :هنگامى كه غنيمت به پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله مى‏رسيد ، همان روز ، آن را تقسيم مى‏كرد و به متأهّل ، دو سهم و به مجرّد ، يك سهم مى‏داد .

۴۶۵۶.صحيح البخارىـ به نقل از ابن عمر ـ :پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله به برخى از فرماندهان گروه‏هاى اعزامى ، چيزى افزون بر سهم عمومى لشكر مى‏بخشيد .

۴۶۵۷.امام كاظم عليه السلام :پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله با عرب‏هاى بيابان‏نشين مصالحه كرد كه آنها را در مناطقشان وا گذارد و هجرت نكنند ، به اين شرط كه اگر پيامبر صلى اللّه عليه و آله با حمله عمومى دشمن رو به رو شد ، آنها را فرا خواند و با كمك آنان بجنگد ، بى آن كه سهمى از غنيمت داشته باشند .

۴۶۵۸.صحيح البخارىـ به نقل از ابو هريره ـ :در جنگ خيبر ، همراه پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله بيرون آمديم و غنيمت طلا و نقره نگرفتيم ، و جز اموال و لباس و برخى كالاها ، غنيمتى نگرفتيم . مردى از بنى ضُبَيب به نام رفاعة بن زيد ، غلامى به نام مِدعم را به پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله هديه داد . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله او را به وادى القرى فرستاد . هنگامى كه پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله در وادى القرى بود ، او جهاز شتر پيامبر صلى اللّه عليه و آله را پايين مى‏نهاد كه تيرى ناشناس آمد و او را كشت . مردم گفتند : بهشت ، گوارايَش باد ! پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله فرمود : «هرگز ، سوگند به آن كه جانم در دست اوست ، آن بالاپوشى كه در جنگ خيبر پيش از تقسيم غنائم ، از غنيمت‏ها برداشت ، بر او آتش مى‏شود» .
هنگامى كه مردم اين را شنيدند ، مردى يك يا دو كفش‏بند نزد پيامبر صلى اللّه عليه و آله آورد و ايشان فرمود : بندى يا بندهايى از آتش .

۴۶۵۵.سنن أبي داود عن عوف بن مالك :إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله كانَ إذا أتاهُ الفَيءُ قَسَمَهُ في يَومِهِ ، فَأَعطَى الآهِلَ حَظَّينِ وأَعطَى العَزَبَ حَظّا .^۱

۴۶۵۶.صحيح البخاري عن ابن عمر :إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله كانَ يُنَفِّلُ بَعضَ مَن يَبعَثُ مِنَ السَّرايا لِأَنفُسِهِم خاصَّةً ، سِوى قَسمِ عامَّةِ الجَيشِ .^۲

۴۶۵۷.الإمام الكاظم عليه السلام :إنَّ رَسولَ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله صالَحَ الأَعرابَ أن يَدَعَهُم في دِيارِهِم ولا يُهاجِروا ، عَلى أنَّهُ إن دَهَمَ رَسولَ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله مِن عَدُوِّهِ دَهمٌ أن يَستَنفِرَهُم فَيُقاتِلَ بِهِم ، ولَيسَ لَهُم فِي الغَنيمَةِ نَصيبٌ .^۳

۴۶۵۸.صحيح البخاري عن أبي هريرة :خَرَجنا مَعَ رَسولِ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله يَومَ خَيبَرَ ، فَلَم نَغنَم ذَهَبا ولا فِضَّةً ، إلاَّ الأَموالَ وَالثِّيابَ وَالمَتاعَ ، فَأَهدى رَجُلٌ مِن بَنِي الضُّبَيبِ ـ يُقالُ لَهُ رِفاعَةُ بنُ زَيدٍ ـ لِرَسولِ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله غُلاما يُقالُ لَهُ : مِدعَمٌ ، فَوَجَّهَ رَسولُ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله إلى وادِي القُرى ، حَتّى إذا كانَ بِوادِي القُرى بَينَما مِدعَمٌ يَحُطّ رَحلاً لِرَسولِ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله ، إذا سَهمٌ عائِرٌ فَقَتَلَهُ ، فَقالَ النّاسُ : هَنيئا لَهُ الجَنَّةُ .
فَقالَ رَسولُ اللّهِ صلى اللّه عليه و آله : كَلاّ وَالَّذي نَفسي بِيَدِهِ ، إنَّ الشَّملَةَ الَّتي أخَذَها يَومَ خَيبَرَ مِنَ المَغانِمِ لَم تُصِبها المَقاسِمُ لَتَشتَعِلُ عَلَيهِ نارا .
فَلَمّا سَمِعَ ذلِكَ النّاسُ جاءَ رَجُلٌ بِشِراكٍ أو شِراكَينِ إلَى النَّبِيِّ صلى اللّه عليه و آله ، فَقالَ : شِراكٌ مِن نارٍ ، أو : شِرا كانِ مِن نارٍ .^۴