۰.[۳۱] وَقَالَ علیه السّلام: إيَّاكَ وَظُلْمَ مَنْ لَا يَجِدُ عَلَيْكَ نَاصِراً إلَّا اللّهَ.^۱

۰.و فرمود: بترس از ستم کردن بر کسی که در برابر تو، هیچ یاوری جز خدا ندارد.

۰.[۳۲] وَقَالَ علیه السّلام: العَامِلُ بِالظُّلْمِ وَالمُعِينُ عَلَيْهِ وَالرَّاضِي بِهِ شُرَكَاءُ.^۲

۰.و فرمود: ستمگر و یاور او در ستمگری‌اش و کسی که راضی به آن ستم است، همگی [در گناهْ] شریک‌ اند.

۰.[۳۳] وَقَالَ علیه السّلام: يَوْمُ العَدْلِ عَلَى الظَّالِمِ أَشَدُّ مِنْ يَوْمِ الجَوْرِ عَلَى المَظْلُومِ.^۳

۰.و فرمود: روز اجرای عدالت در باره ظالم، سخت‌تر از روز ستم کردن [او] بر مظلوم است.

۰.[۳۴] وَقَالَ علیه السّلام: اقْصِدِ العُلَمَاءَ لِلْمَحَجَّةِ المُمْسِكِ عِنْدَ الشُّبْهَةِ، وَالجِدَالُ يُورِثُ الشَّكَ، وَمَنْ أَخْطَأَ وُجُوهَ المَطَالِبِ خَذَلَتْهُ الحِيَلُ، وَالمَطَامِعُ وَثَائِقُ الذُّلِّ، وَمَنْ أَحَبَّ البَقاءَ فَلْيُعِدَّ لِلمَصَائِبِ قَلْباً صَبُوراً.^۴

۰.و فرمود: برای آموختن استدلال‌‌هایی که در هنگام تردید، تو را [از گم‌راهی] نگاه می‌دارند، نزد عالمان برو. و کشمکش زبانی، تردید با خود می‌‌آورد. و کسی که در [انتخاب] راه‌های رسیدن به خواسته‏هایش اشتباه

قدرشناس بودن او همین بس که نیکوکاریِ کسی را که به او نیکی می‌‌کند، بفهمد، و برای تواضع او همین بس که جایگاه خود را بشناسد، و برای حکمت او همین بس که نسبت به خویشتن شناخت داشته باشد، و برای سلامت [نفْس] او همین بس که عیوب دیگران را کمتر به خاطر بسپارد، و توجه خود را صرف اصلاح عیوب خود کند.

۰.[۲۹] وَقَالَ علیه السّلام: لا يَسْتَكْمِلُ عَبْدٌ حَقِيقَةَ الإِيمَانِ حَتَّى يُؤْثِرَ دِينَهُ عَلَى شَهْوَتِه، وَلَنْ يَهْلِكَ حَتَّى يُؤْثِرَ شَهْوَتَهُ عَلَى دِينِهِ.^۱

۰.و فرمود: حقیقت ایمانِ بنده‏ای کامل نمی‏گردد تا زمانی که دین خود را بر هوس خویش ترجیح دهد، و هیچ بنده‌‌ای، تا زمانی که هوس خویش را بر دینِ خود ترجیح نداده است، هلاک نمی‌‌شود.

۰.[۳۰] وَقَالَ علیه السّلام: الفَضَائِلُ أرْبَعَةُ أَجْنَاسٍ: أَحَدُهَا الحِكْمَةُ وَقِوَامُهَا فِي الفِكْرِ، وَالثَّانِي العِفَّةُ وَقِوَامُهَا فِي الشَّهْوَةِ، وَالثَّالِثُ القُوَّةُ وَقِوَامُهَا فِي الغَضَبِ، وَالرَّابِعُ العَدْلُ وَقِوَامُهُ اعْتِدَالُ قُوَى النَّفْسِ.^۲

۰.و فرمود: فضیلت‌‌ها چهار گونه است: یکی از آنها حکمت است که رشد یافتنش در تفکر است، و دومی عفّت (خویشتنداری) است که رشد یافتنش در [میان] خواهش‌های نفسانی است، و سومی قدرت است که رشد یافتنش در [حال] خشم است، و چهارمی عدالت است که رشد یافتنش در اعتدال قُوای نفس است.