حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَظِیمِ بْنُ عَبْدِ اللهِ الحَسَنيُّ فِي مَنْزِلِهِ بِالرَّيِّ، قَالَ: أَخْبَرَنِي أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ الرِّضَا بْنِ مُوسَى، قَالَ:

عبد العظیم بن عبد اللّٰه حسنی در خانه خود در شهر ری برای ما حدیث نقل کرد و گفت: امام جواد علیه السّلام به من خبر داد و فرمود:

۰.[۱] فِي كِتابِ عَلِيٍّ؛ يَعْنِي عَلِيَّ بْنَ أبِي طَالِبٍ علیه السّلام: ابْنُ آدَمَ أَشْبَهُ شَيْءٍ بِالْمِعْيَارِ، إمّا رَاجِحٌ بِعِلْمٍ - وَقَالَ مَرَّةً: بِعَقْلٍ - أوْ نَاقِصٌ بِجَهْلٍ.^۱

۰.در «کتاب علی» - یعنی علی بن ابی طالب علیه السّلام - چنین آمده است: فرزند آدم، شبیه‏ترینِ چیزها به ترازوست؛ چرا که از دو حال، بیرون نیست: با علم - یا عقل^۲ - کفّه [ترازِ] او سنگین می‌‌شود، و با جهل، کفّه [ترازِ] او سبک می‌‌شود.

۰.[۲] وَقَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ لِأَبِي ذَرٍّ: إنَّمَا غَضِبْتَ لِلهِ عز و جل؛ فَارْجُ الَّذِي غَضِبْتَ لَهُ. إنَّ القَوْمَ خَافُوكَ عَلَى دُنْياهُمْ، وَخِفْتَهُمْ عَلَى دِينِكَ. وَاللّهِ، لَوْ كَانَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ عَلَى عَبْدٍ رَتْقاً ثُمَّ اتَّقَى اللّهَ لَجَعَلَ اللّهُ لَهُ مِنْهَا مَخْرَجاً. لَا يُؤْنِسْكَ إلَّا الْحَقُّ، وَلَا يُوحِشْكَ إلَّا البَاطِلُ.^۳

۰.و امیر المؤمنین علیه السّلام به ابو ذر فرمود: تو فقط به خاطر خداوند، خشمگین شدی. پس فقط به همان کس که برای او خشم گرفتی امیدوار باش. آنها برای حفظ دنیای خود، از تو ترسیدند؛ اما تو برای حفظ دینت از آنها

أنا السَّيِّدُ الشَّرِيفُ أبُو عَبْدِ اللهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الحَسَنِ بنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ العَلَويُّ الحَسَنِيُّ، رَحِمَهُ اللهُ ورَضِيَ عنهُ، قالَ:

سید محمد بن علی بن حسن بن عبد الرحمن علوی حسنی - که رضوان و رحمت خدا بر او باد - برای ما حدیث نقل کرد و گفت:

أنَا أَبُو المُفَضَّلِ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللهِ بنِ المُطَّلِبِ الشَّيْبَانِيُّ فِي رَجَبٍ سَنَةَ سَبْعٍ وَسَبْعِينَ وَثَلَثْمِائَةٍ، قَالَ:

ابو المفضّل محمد بن عبد الله بن مطّلب شیبانی در رجب سال ۳۷۷ هجری برای ما حدیث نقل کرد و گفت:

أنَا أبُو صَالِحٍ، مُحَمَّدُ بْنُ صَالِحِ بْنِ الفَيْضِ العِجْلِيُّ السَّاوِيُّ مُؤَدِّبُنَا، فِي ذِي الْحِجَّةِ سَنَةَ تِسْعَ عَشْرَةَ وَثَلَثْمِائَةٍ، لَفْظاً قِرَاءَةً عَلَیْنَا، قَالَ:

مؤدِّبِ^۱ ما ابو صالح محمد بن صالح بن فیض عِجْلی ساوی در ذی حجه سال ۳۱۹ هجری، در حالی که از روی کتاب بر ما می‏خواند، برای ما حدیث نقل کرد و گفت:

حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّاسِ بْنِ لَاحِقٍ الأَسَدِيُّ الفَقْعَسِيُّ بِالصَّيْمَرَةِ، قَالَ:

ابو جعفر محمد بن عباس بن لاحق اسدی فَقْعَسی در صَیمَره^۲، برای ما حدیث نقل کرد و گفت: