۱۱۵۳. الفتن ، ابن حمّاد - با سندش به نقل از جابر - : امام باقر عليه السلام فرمود : «هنگامى كه سفيانى بر ابقع (مردى كه پيسى دارد) و منصور و كِندى و تُرك و روم غلبه كرد، به سوى عراق بيرون مىآيد. سپس ذو شفا، سر بر مىآورد. در اين زمان، عبد اللَّه هلاك مىشود و پادشاه را از تخت به زير مىكشد و ناآگاهانه به گروههايى در بغداد منسوب مىشود. آن گاه اخوص بر بغداد به زور، چيره مىشود و كشتار بزرگى در آن راه مىاندازد و شش تن از سران عبّاسيان را مىكشد و اسيران را سر مىبُرد و آن گاه به سوى كوفه بيرون مىآيد».۱
۱۱۵۴. الفتن ، ابن حمّاد - با سندش به نقل از ابو رومان - : امام على عليه السلام فرمود : «هنگامى كه سياهجامگان دچار اختلاف شوند ، در يكى از آبادىهاى سرزمين ارم ،۲ به زمين فرو مىروند و ديوار غربى مسجد آن جا فرو مىريزد و آن گاه سه پرچم در شام خروج مىكند: اصهب،۳ابقع۴ و سفيانى. سفيانى از شام بيرون مىآيد و ابقع از مصر، و سفيانى بر آنها غلبه مىكند».۵
1.الفتن : ج ۱ ص ۳۰۴ ح ۸۸۴ ، كنز العمّال : ج ۱۱ ص ۲۷۷ ح ۳۱۵۱۱ .
2.اگر همان ارم ياد شده در قرآن باشد، سرزمين قوم عاد است كه گفته شده همان دمشق است . برخى نيز آن را ميان حضرموت و صنعا دانستهاند كه شدّاد پسر عاد، آن را بنا كرده است ؛ امّا احاديث مشابه و ناظر به خروج سفيانى ، مؤيّد قول نخست است .
3.اصهب، يعنى سرخ و سفيد و بور و احتمالاً در اين جا مقصود، فردى از تبار روميان است كه بور و سرخ و سفيدند.
4.ابقع، يعنى دورنگ، مانند : زاغ سياه و سفيد و احتمالاً اين جا مقصود مردى است كه پيسى گرفته است.
5.الفتن : ج ۱ ص ۲۸۸ ح ۸۴۱ ، كنز العمّال : ج ۱۱ ص ۲۸۴ ح ۳۱۵۳۶ .