تفسیر الجامع متعلق به بروجردی) هیچ اشارهای به زیادة مذکور ندارند و دو تفسیر (تفسیر اثنی عشری نوشته شاه عبدالعظیمی، و مِن وحی القرآن متعلق به شیخ فضلالله) نیز به این زیادة اشاره میکنند، اما تنها به اصحاب ارجاع میدهند.
تنها تفسیر امروزینی که زیادة مورد بحث، در آن با یکی از امامان ارتباط داده شده، تفسیر کنز الدقائق متعلق به میرزا محمد مشهدی (د. ۱۲۵۷/۱۸۵۱) است.۱ اما این ارتباط را خود نویسنده برقرار نکرده، بلکه آن را در ضمن دو نقل مهم از آثار پیشین (کافی و تفسیر عیاشی) آورده است؛ در اینجا هم امام باقر[[ع]] و امام صادق[[ع]] نیز همانند ابن عباس مدافع این زیادة ذکر میشوند. در نخستین اشاره به زیادة مزبور، مصحح کتاب، پاورقی جالبی دارد:
این مطلب با هدف تفسیر به متن اضافه شده است ( زیادة تفسیریّة). ابن مسعود نیز آیه را به همین نحو تلاوت کرده، هرچند منظور وی این نیست که این عبارت از کتاب [یعنی قرآن] افتاده است.۲
از نظر محقق، این زیاده آشکارا یک اظهار نظر تفسیری از جانب امام است که به هنگام تلاوت آیه، پس از مِنهُنَّ وقف کرده و الی اجلٍ مسمّیً را از باب توضیح افزوده است. در نسخه چاپی کنز الدقائق، این مطلب در بیش از یک مورد، با بستن گیومه پس از مِنهُنَّ و باز کردن مجدد آن پس از زیادة مذکور، مشخص شده؛ و در یکی از این موارد، زیادة حتی پس از فَریضةً درج گردیده، و تلقی مصحح بهروشنی این است که به نظر مشهدی نیز این زیادة تفسیری بوده است، نه وحیانی.
هدف [[مصحح]] در اینجا نه تثبیت این مطلب است که اِلی اجلٍ مُسمّیً، قرائتِ مقبول متن است (یعنی همان موضع ابن مسعود که به روشنی از موضع خود امام متمایز شده)؛ بلکه اطمینان یافتن از این است که خواننده متوجه شود که این عبارت، یک افزوده تفسیری ( زیادة تفسیریة) از جانب امام است تا مخاطبان وی (و در کل، شیعیان) بتوانند معانی ضمنی آیه را درک کنند. این عبارت بخشی از وحی قرآنی نیست، اما به خاطر طرح از جانب امام معتبر است.
