همان گونه که در آغاز اشاره شد، تفسیرنگاریِ طَبرِسی بر هر آیه (یا مجموعه آیات)، ذیل چند عنوان جداگانه قرار میگیرد. در میان این عناوین، مبحث «معنی» همواره حضور دارد، و موارد دیگر بسته به آنچه طَبرِسی درباره آیه خاطرنشان میکند، در قالب ترکیبهای مختلفی دیده میشوند. او در هر بخش، آراء خود را با تکیه بر شماری از منابع و مراجع بیان میکند:
ـ قرائت ( القرائة) و برهان ( الحجة):
ـ قواعد تلفظ
ـ ساختواژه یا صرف
ـ واژگانشناسی ( اللغة):
ـ تعریفهای قاموسی معمول
ـ مترادفها
ـ شواهد شعری
ـ شواهد قرآنی
ـ کاربرد واژه
ـ اِعراب ( الاعراب):
ـ قواعد نحوی و دستور زبانی (معمولاً بدون ارجاع)
ـ متخصصان علم صرف و نحو
ـ قرآن
ـ شعر
ـ معنا ( المعنی):۱
ـ در اینجا مهمترین عامل از میان موارد فوق «واژگانشناسی» است. هرچند [[این مبحث درمواردی با موضوعات دیگر]] همپوشانی دارد، اما در اینجا تأکید بیشتر