213
تفسیر امامیه در پژوهش‌های غربی

۳. نمونه‌‌ای از تفسیرگری‌‌های نمادیابانه پیوسته

در مجموع، نمونه‌‌هایی که تا اینجا نقل شد یک روش تفسیری پاره‌‌پاره را نشان می‌‌دهند که کانون توجهش کشف معنای ترکیب‌‌های واژگانیِ منقطع و پاره‌‌آیه‌‌هاست. البته، این مسئله وجود تفسیرهای جامع و پیوسته را نفی نمی‌‌کند. تفسیرهایی که در آنها مفسران امامی دیدگاهی فراگیر نسبت به متن قرآن را پیش رو می‌‌نهند و در تلاش برای ساختن یک چهارچوب عقیدتی کامل، بخش‌‌های مختلف متن را به یکدیگر پیوند می‌‌دهند. دو نمونه زیر این رویکرد را نشان می‌‌دهند. نمونه‌‌های بیشتر را می‌‌توان در بخش‌‌های مختلف این کتاب دید.

یک. الهام به زنبور عسل: تمثیلی از جایگاه شیعه در برابر دیگر انسان‌‌ها۱

به نقل از مَسعَدة بن صَدَقَة۲ از ابو عبد الله [جعفر صادق][[ع]] در رابطه با سخن خداوند (نحل۱۶: ۶۸): ”و پروردگار به زنبور عسل الهام کرد و گفت: از کوه‌‌ها و منزل‌‌ها و درخت‌‌ها و آنچه که آنها می‌‌سازند برای خود منزل گیر. (سپس از هر میوه‌‌ای بخور و راه‌‌های پروردگارت را که برایت هموار شد بپو. آن گاه از شکم آنها شربتی با رنگ‌‌های متنوع خارج شود که برای مردم شفاست.۳ به‌‌درستی در آن نشانه‌‌ای است برای آنان که تفکر کنند)" (وَاوْحَی رَبُّکَ إلَی النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبالِ بُیُوتاً وَمِنَ الشَّجَرِ وَمِمَّا یَعْرِشُونَ [ثُمَّ کُلِي مِنْ کُلِّ الثَّمَرَاتِ فَاسْلُکِي سُبُلَ رَبِّکِ ذُلُلاً یَخْرُجُ مِنْ بُطُونِها شَرابٌ مُخْتَلِفٌ اَلْوانُهُ فیهِ شِفآءٌ لِلنّاسِ] إنَّ في ذلِکَ لَایَةً لِقَوْمٍ یَتَفَکَّروُنَ). «زنبورها» امامان هستند؛۴ «کوه‌‌ها» قوم عرب؛ «درختان» مَوالی که آزاد

1.. تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۶۳، ش۴۳.

2.. دانشمند امامی که از امامان صادق[[ع]] و رضا[[ع]] نقل حدیث کرده است. یک اثر، خطب امیر المؤمنین، به او منسوب است (نجاشی، ص۴۱۵).

3.. در تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۶۳، ش۴۳، پایان آیه که در اینجا بین هلالین آمده، نقل نمی‌شود.

4.. علی[[ع]] در نگاشته‌های شیعی، بر اساس این آیه، به أمیر النحل (امیر دستۀ زنبوران) ملقب است. بر اساس این تفسیر و تفاسیر دیگر، زنبورهای عسل امامان هستند. ن.ک:
Goldziher, "Schī‘itisches,” in Ignaz Goldziher, Gesammelte Schriften (Hildesheim, ۱۹۷۰), ۵: ۲۱۳-۴,
و مصادری که در آنجا نقل می‌شوند.


تفسیر امامیه در پژوهش‌های غربی
212

براساس روایتی در عیاشی۱، هفت دروازه دوزخ که در قرآن از آنها یاد می‌‌شود (حجر۱۵: ۴۴) برای آنند تا در روز داوری نقطه ورودی برای هفت نفر از بدترین دشمنان شیعه باشند که عبارت‌‌اند از: سه خلیفه نخست (که در این روایت با عناوین زُرَیق، حَبتَر۲ و الثالث [سومی]۳ معرفی می‌‌شوند) و چهار تن دیگر، که دو تن از آنان به‌‌صراحت با نام یاد می‌‌شوند ـ معاویه و عبدالملک [بن مروان]، و دو تن دیگر با القابشان، عسکر ‌‌بن هَوسَر و ابو سلامة. طبق نظر مجلسی۴، لقب نخست [[=عسکر]] یا به یک یا چند تن از خلفای اُموی یا عباسی اشاره دارد و یا به عایشه و آنان که در جنگ جمل همراهش جنگیدند. مجلسی در حمایت از ادعای خود اضافه می‌‌کند که نام شتر عایشه عسکر بوده است. بر اساس همین منبع، لقب دوم، یعنی ابوسلامه، برای ابو جعفر دوانیقی ـ یعنی خلیفه عباسی ابو جعفر منصور (د. ۱۵۹/۷۷۵) ــ به کار می‌‌رود که در پی نام مادرش، که کنیزی بَربَری به نام سلامة بود، ابو سلامة نام گرفت.۵ یا برعکس این لقب برای ابو مسلم (د. ۱۳۸/۷۵۵)، رهبر نهضت انقلابی عباسی، به کار برده می‌‌شود (بر اساس شباهت صَرفی بین دو نام).۶

1.. تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۴۳، ش۱۹.

2.. برای آشنایی تفصیلی با این القاب ابوبکر و عمر، که در اینجا به این ترتیب می‌آیند، ن.ک: ادامۀ مقاله، ذیل عنوان ۴ و پانوشت‌های ۱۰۷ و ۱۰۸.

3.. همان.

4.. بحار۱، ج۴، ص۳۷۸ = بحار۲، ص۳۰۱ـ۳۰۲، و نیز بحار۱، ج۸، ص۲۲۰.

5.. بنابراین، این متن باید به ابن(!) سلامة تصحیح شود، چرا که هیچ منبعی نیست که ادعا کند منصور دختری به نام سلامة داشته است (ن.ک: ابن حزم، جمهرة انساب العرب، تص. عبدالسلام هارون [قاهره، ۱۳۸۲/۱۹۶۲]، ص۲۰؛ و نیز: H. Kennedy, "al-Mansūr,” EI۲, ۶: ۴۲۷b ؛ لقب دوانقی (یا ابو دوانیق) به جهت اشتهارِ منصور به ناخن‌خشکی به وی داده شد. معنای این لقب «آقای دینارها» است (دانق، جمع: دوانیق یا دوانِق ـ سکه‌ای به ارزش شش دینار). نیز ن.ک: Ibid, ۴۲۸b; Lane, ۹۲۰b.

6.. امکان سومی هم وجود دارد، که مجلسی آن را ذکر نمی‌کند، و بر اساس آن لقب ابو سلامة برای مردی به کار می‌رود که به این لقب شهرت داشت، یعنی ابو سلامة الخلال (نام وی حفص بن سلیمان بود). او همکار ابو مسلم بود و در نهضت عباسی حضوری پررنگ داشت، اما در مرحله‌ای از خانوادۀ علی حمایت می‌کرد و حتی در سر داشت تا یک خلافت شیعی تأسیس کند. ن.ک:
S. Moscati, "Abū Muslim,” EI۲, ۱: ۱۴۹ a.
این روایت با اندک تفاوت‌هایی در کتاب کاشانی، الصافی فی تفسیر القرآن، ص۲۸۸، ش۲۹-۳۰ نقل می‌شود. در نقل وی گفته شده که دری که برای بنی امیه کنار گذاشته شده، به صورت خاص برای ابوسفیان، معاویه و بنو مروان منظور می‌شود.

  • نام منبع :
    تفسیر امامیه در پژوهش‌های غربی
    سایر پدیدآورندگان :
    به کوشش محمدعلی طباطبایی و جمعی از پژوهشگران
    تعداد جلد :
    1
    ناشر :
    انتشارات دارالحدیث
    محل نشر :
    قم
    تاریخ انتشار :
    1395
    نوبت چاپ :
    اول
تعداد بازدید : 18629
صفحه از 416
پرینت  ارسال به