هرچند ذَهَبی کسانی را با عنوان راویان مشکوک علی الرضا[[ع]] نام میبرد، اما احمد بن عامِر و ابو الصلت عبد السلام بن صالح نَیسابوری (د. ۲۳۶/۸۵۱) و عبد الله بن عباس قزوینی را سه نفری میداند که قطعا از علی الرضا[[ع]] نقل روایت کردهاند، گرچه وی آنها را راویان ضعیف (ضُعَفاء) قلمداد میکند. ذَهَبی افزون بر این میگوید که سه نسخه از احادیث خانوادگی وجود داشته که از علی الرضا[[ع]] نقل شده و به جعفر[[ع]] نسبت داده میشود. یکی از آنها که مجلد بزرگی است ( نسخة کبیرة) در اختیار احمد بن عامر طائی بوده است.
نسخه دوم در دست ابو الحسن علی بن مهدی رَقّی بوده است که او آن را به پسرش ابو علی احمد بن علی رَقّی میدهد. ذهبی نسخهای را که در اختیار احمد بن علی بوده است نسخهای ساختگی ( نسخة الموضوعة) و دارای مطالب نادرست (خبر باطل) میداند. سُلَمی با محتوای این نسخه آشنا بوده است، زیرا همین سلسله سند از راویان در آداب الصحبة و آغاز کتاب حقائق التفسیر او وجود دارد. [[این زنجیره]] با اِسناد خانوادگی شیعی از طریق زنجیرهای که با علی بن مهدی و پسرش شروع شده و به محمد بن عبد الله شیبانی ـ راوی اصلی که سُلَمی مستقیما حدیث را از او در کوفه شنیده است ــ میرسد، به علی الرضا[[ع]] منتهی میگردد. [[گفتنی است که]] در تاریخ بغداد از این شیبانی که تشییع جنازه وی در بغداد در سال ۳۸۷/۹۹۷ به شورش عمومی منجر شد، به عنوان کسی که احادیث شیعی جعل میکرده یاد شده است.
این اطلاعات درباره عبد الله بن احمد و پدرش احمد بن عامر طائی، که عمدتا از تاریخ بغداد خطیب بغدادی (د.۴۶۳/۱۰۷۱) و آثار ذهبی جمعآوری شده، با دیگر گزارشهایی که درباره این پدر و پسر در منابع رجالی متقدم شیعه، بهخصوص کتاب الرجال نجاشی۱ و کتاب ابی الجعد، آمده است تأیید میشود. نجاشی (د.۴۵۰/۱۰۵۸) این مجلد ( نسخة) را که توسط عبد الله بن احمد و احمد بن عامر الطائی از علی الرضا نقل شده است نزد اولین استاد خود ابو الحسن احمد بن محمد بن عمران بن موسی الجُندی النَهشَلی البغدادی (د.