بن نُصَیر خُلدی (د. ۳۸۴/۹۵۹)، که از او نیز به عنوان یکی از منابع تفسیرش یاد میکند، متمایز میسازد. سُلَمی در گردآوری تعلیقههای منقول از جعفر صادق[[ع]] معمولا اِسناد را نقل میکند، اما گاهی هم آن را حذف میکند. دو زنجیره، از راویان طریقهای اصلی سُلَمی در نقل روایات از جعفر[[ع]] هستند. زنجیره اول عبارت است از: احمد بن نصر الذارِع ـ عبد الله بن احمد بن عامر ـ پدرش ـ علی بن موسی الرضا ـ پدرش ـ جعفر بن محمد. این زنجیره نشاندهنده منبع اصلی سُلَمی برای احادیث جعفر صادق[[ع]] است که در زیادات حقائق التفسیر۱ آمده است.
طریق دوم عبارت است از: منصور بن عبدالله ـ ابو القاسم الاسکندرانی ـ ابو جعفر المَلَطی ـ علی الرضا ـ موسی الکاظم ـ جعفر الصادق، که نشاندهنده طریق احادیث جعفر است که در حقائق التفسیر آمده است. گرچه هر دو زنجیره به اِسناد خانوادگی شیعی منتهی میشوند که از امام هشتم علی بن موسی الرضا[[ع]] (د. ۲۰۳/۸۱۸) و به واسطه امام هفتم موسی الکاظم[[ع]] (د. ۱۸۳/۷۹۹) به جعفر بن محمد الصادق[[ع]] میرسد، اما هر کدام از این زنجیرهها با سه راوی متفاوت به سُلَمی متصل میشود.
در زنجیره اول، آن راوی که سُلَمی مستقیما از او نقل میکند ابو بکر احمد بن نصر بن عبد الله بن فتح البغدادی الذارع (د. پس از ۳۶۵/۹۷۵-۹۷۶)، از ساکنان نهروان، است، جایی که سُلَمی با او ملاقات کرده و از او اجازه صریح برای نقل روایت ( اِجازَة) گرفته است.۲ نویسنده تاریخ بغداد بر آن است که احمد بن نصر ذارع راوی معتمَدی نیست؛ اما دارَقُطنی (د. ۳۸۵/۹۹۵) او را به اشاعه مطالب بیارزش ( اَباطیل) و دروغ ( اِفک) هم متهم
1.. See: G. Böwering, "The Major Sources of Sulamī’s Minor Qurʾān Commentary,” Oriens XXXV (۱۹۹۶), ۳۵-۵۶.
2.. الخطیب البغدادی، تاریخ بغداد، ۱۴ جلدی (قاهره: مکتبة الخانیجی، ۱۳۴۹/۱۹۳۱)، ج۵، ص۱۸۴، ج۳، ص۵۵؛ ذهبی، تاریخ الإسلام، تص. عمر عبد السلام تَدمُری، ۳۲ جلدی تا کنون (بیروت: دار الکتاب العربی، ۱۴۰۷ یا ۱۴۰۸-/۱۹۸۷-) (۳۵۱-۳۸۰هجری)، ص۳۳۵؛ ابن حجر العسقلانی، لسان المیزان، ۷جلدی (بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۰/۱۹۷۱)، ج۱، ص۳۱۷-۳۱۸؛ قس. سُلَمی، کتاب طبقات الصوفیة، تص. جی. پدرسن (لیدن: ای. جی. بریل، ۱۹۶۰)، ص۱۵۰/ تص. ان، شُرَیبة (قاهره: مکتبة الخانیجی، ۱۳۸۹/۱۹۶۹)، ص۱۶۲.
