فصل چهل و نهم : فاطر
واژه شناسى «فاطر»
صفت «فاطر (پديد آورنده)»، اسم فاعل از مادّه «فطر» است و بر گشودن شى ء و آشكار كردن آن، دلالت دارد و از اين رو، در مورد شكافتن و آفريدن و ايجاد ابتدايى به كار مى رود.
ابن عبّاس گفته است : معناى «پديد آورنده آسمان ها و زمين» را نمى دانستم تا اين كه دو باديه نشين، نزد من آمدند كه درباره چاهى ستيزه مى كردند. يكى از آن دو گفت : «أنا فَطَرتُها»، يعنى: «من، كَندن آن را آغاز كردم» و خداى متعال، فاطر اشياست؛ زيرا آغازگرى اشيا و آفرينش آنها با اراده اوست.
فاطر، در قرآن و حديث
صفت «فاطر» در قرآن كريم، شش بار ياد شده و در احاديث، خداى والا ، پديد آورنده آسمان ها و زمين و موجودات ميان آنها و پديد آورنده گونه هاى آفريده ها دانسته شده است. ريشه فاطر بودنِ خداى پاك، توانايى و فرزانگى اوست.
