۳۳ / ۴
شفاعتگرى نيست ، مگر به اذن او
قرآن
«هيچ شفاعتگرى نيست، مگر پس از اذن او . آن است خدا، پروردگارتان ، پس او را بپرستيد . آيا يادآور نمى شويد؟» .
«كيست كه نزد او، جز به اذن او، شفاعت كند؟!» .
«در آن روز (رستاخيز) ، شفاعتْ سودى نبخشد ، مگر [ شفاعتِ ] كسى كه [خداى] رحمتگر ، به او اذن داده باشد و سخن او را پسنديده باشد » .
«و چه بسيار فرشته[ هايى ] در آسمان ها كه شفاعتشان از چيزى بى نياز نمى كند ، مگر پس از آن كه خدا براى هر كه بخواهد ، اذن دهد و بپسندد» .
«و شفاعت نزد او سودى نبخشد ، مگر براى كسى كه [ خداوندْ خود ]به او اذن دهد» .
حديث
۴۷۲۷.امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «و شفاعت ، نزد او سودى نمى بخشد ، مگر براى كسى كه [ خداوند ، خود ] به او اذن دهد» ـ: هيچ يك از پيامبران خدا و فرستادگان او ، در روز رستاخيز ، شفاعت نمى كند ، تا اين كه خدا به او اذن دهد ؛ مگر رسول خدا صلى الله عليه و آله كه خداوند ، به او پيش از روز رستاخيز ، اذن شفاعت داده است و شفاعت ، از آنِ اوست و از آنِ امامان از فرزندان او، آن گاه پس از آن براى [ ديگر ]پيامبران عليهم السلام.
