۴۷۰۵.امام على عليه السلام :[ خداوند متعال ، ] آن هنگام كه هيچ شنيده اى نبود ... شنوا بود.

۴۷۰۶.امام على عليه السلام :هر شنوايى غير از او ، از [ شنيدنِ ]آواهاى نازك [ و آرام ]، ناشنواست و آواهاى بزرگ [ و بلند ] ، او را كَر مى كند و آواهاى دور ، از چنگ او در مى رود.

۴۷۰۷.امام زين العابدين عليه السلام :خداوندا! تو آن فرمان روايى هستى كه زير فرمان در نمى آيد و يگانه اى هستى كه تو را انبازى نيست ، اى شنونده راز و نجوا!

۴۷۰۸.امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـ: اى جايگاه هر شِكوه و اى شنونده هر نجوا و گواه هر گروه و داناى هر نهان !

۴۷۰۹.امام باقر عليه السلام :بى گمان ، او شنواى بيناست. با همان كه مى بيند ، مى شنود و با همان كه مى شنود، مى بيند.

۴۷۱۰.امام صادق عليه السلام :[خداوند] شنوا ناميده شده است ؛ زيرا «هيچ رازگويىِ سه نفرى نيست ، جز آن كه او چهارمين ايشان است و هيچ [ نجواى ] پنج نفرى نيست، مگر آن كه او ششمين ايشان است . كمتر از آن و بيشتر از آن هم [ نجوايى ]نيست ، مگر آن كه او با ايشان است، هر كجا كه باشند» . رازگويى و خزش مور بر صخره صاف، و تپش [ قلب ]پرندگان در هوا را مى شنود. نه هيچ نهانى بر او پوشيده مى ماند و نه چيزى از آنچه گوش ها و ديدگان در مى يابند و نه آنچه گوش ها و ديدگان درنمى يابند. از ريز و درشت تا خرد و كلانِ آن ، [همه را در مى يابد] و شنواى بينا، مانند شنوايى كه از آفريدگان فهميده مى شود، قائل نشديم.

۴۷۰۵.الإمام عليّ عليه السلام :كانَ . . . سَميعا إِذ لا مَسموعَ . ^۱

۴۷۰۶.عنه عليه السلام :كُلُّ سَميعٍ غَيرُهُ يَصَمُّ عَن لَطيفِ الأَصواتِ ، ويُصِمُّهُ كَبيرُها ، ويَذهَبُ عَنهُ ما بَعُد مِنها . ^۲

۴۷۰۷.الإمام زين العابدين عليه السلام :اللّهُمَّ أَنتَ المَلِكُ الَّذي لا يُملَكُ، وَالواحِدُ الَّذي لا شَريكَ لَكَ ، يا سامِعَ السِّرِّ وَالنَّجوى . ^۳

۴۷۰۸.عنه عليه السلامـ فِي الدُّعاءِ ـ: يا مَوضِعَ كُلِّ شَكوى ، ويا سامِعَ كُلِّ نَجوى ، وشاهِدَ كُلِّ مَلاًَ، وعالِمَ كُلِّ خَفِيَّةٍ. ^۴

۴۷۰۹.الإمام الباقر عليه السلام :إِنَّهُ سَميعٌ بَصيرٌ ، يَسمَعُ بِما يُبصِرُ ويُبصِرُ بِما يَسمَعُ . ^۵

۴۷۱۰.الإمام الصادق عليه السلام :إِنَّما سُمِّيَ سَميعا ؛ لِأَنَّهُ «مَا يَكُونُ مِن نَّجْوَى ثَلَـثَةٍ إِلاَّ هُوَ رَابِعُهُمْ وَ لاَ خَمْسَةٍ إِلاَّ هُوَ سَادِسُهُمْ وَ لاَ أَدْنَى مِن ذَ لِكَ وَ لاَ أَكْثَرَ إِلاَّ هُوَ مَعَهُمْ أَيْنَ مَا كَانُواْ» ^۶ ، يَسمَعُ النَّجوى ، ودَبيبَ النَّملِ عَلَى الصَّفا ، وخَفَقانَ الطَّيرِ فِي الهَواءِ ، لا تَخفى عَلَيهِ خافِيَةٌ ولا شَيءٌ مِمّا أَدرَكَتهُ الأَسماعُ وَالأَبصارُ ، وما لا تُدرِكُهُ الأَسماعُ وَالأَبصارُ ، ما جَلَّ مِن ذلِكَ وما دَقَّ ، وما صَغُرَ وما كَبُرَ ، ولم نَقُل سَميعا بَصيرا كَالسَّمعِ المَعقولِ مِنَ الخَلقِ . ^۷