۳۵۹۶.امام على عليه السلام :خدايا ! پروردگار آسمان برافراشته ... و پروردگار اين زمينى كه آن را براى مردم ، آرام كردى و براى خزندگان و چارپايان ، جايگاه رفت و آمد ؛ و [پروردگار ]چيزهاى بى شمار از ديده و ناديده .

۳۵۹۷.امام على عليه السلامـ در دعا ـ: اى خداى سبحان ، شأنت بس بزرگ و جايگاهت والا ، برهانت به زبان صدق و امرت نافذ و تقديرت نيكوست . آسمان را بالا بردى و برافراشتى و زمين را گستردى و گاهواره اش نمودى و از آن ، آبى جوشان بيرون كشيدى و گياهى لرزان . پس گياه آن به تسبيح تو پرداخت و آب هايش به فرمان تو روان شد و آن گونه كه تو فرمان داده بودى ، بر خواسته تو ايستادند .

۳۵۹۸.امام على عليه السلامـ در دعا ـ: تو كسى هستى كه عظمتت در آسمان است و قدرت و شگفتى هايت درزمين .

۳۵۹۹.امام على عليه السلامـ در بزرگداشت خداوند بزرگ والا ـ: پس هر كه دل خود را فارغ سازد و انديشه اش را به كاراندازد تا بداند چگونه عرشت را برپا داشته اى و چه سان تخم خلقت را كاشته اى و چگونه آسمان هايت را در هوا آويخته اى و زمينت را بر موج آب گسترده اى ، نگاهش درمانده و خِردش سرگردان و گوشش حيران و انديشه اش به هر جا روان باز مى گردد .

۳۶۰۰.امام على عليه السلامـ در شگفتى هاى خلقت ـ: و زمين را استوار ساخت ، در حالى كه آب كبود رنگ بى حدّ و اندازه و درياى تسخير شده (سرزير) آن را بر پشت دارد ؛ و آن دريا در برابر فرمان خدا ، رام و در مقابل عظمت او ، فروتن و از ترس او جريانش متوقّف است . تخته سنگ هاى سخت بزرگ و تپّه هاى بلند و كوه هاى آن را آفريد و آنها را در جاى خود ، استوار و در مقرّشان نگاه داشت . پس سرِ آنها در فضا بالا و ريشه آنها در آب فرو رفت و كوه ها را از زمين هاى هموار و پست ، بلندتر گردانيد ؛ و ريشه آنها را در زمين اطرافشان و جاهايى كه برقرار هستند فرو بُرد . بنا بر اين ، سرِ آن كوه ها را بسيار بلند كرد و بلندىِ آنها را به اطراف كشانيد ؛ و آنها را تكيه گاهى براى زمين و همچون ميخ هايى نگه دارنده قرار داد .
آن گاه ، زمين در عين جنبش ، آرام گرفت تا ساكنان روى خويش را در سقوط و اضطراب قرار ندهد ؛ و يا آنچه حمل كرده است ، فرو نيندازد و يا آن را از مكانِ خويش جا به جا نكند . پس منزّه است خداوند توانايى كه زمين را پس از موج خيزى آب هاى آن ، ثابت نگه داشت و پس از رطوبت و تَرى اطرافش خشك گردانيد و براى آفريدگانش جاى آرامش قرار داد و آن را براى آنان بر روى درياى ژرف ساكنى كه جريان ندارد و ايستاده و بى حركت است ، فرو گسترانيد . بادهاى سخت و تند ، آن را بر هم مى زند و ابرهاى پُر باران ، آن را به حركت در مى آورد. «در اين[موضوع] پندى است براى كسى كه [ از خدا ]بترسد» .

۳۵۹۶.الإمام عليّ عليه السلام :اللّهُمَّ رَبَّ السَّقفِ المَرفوعِ . . . ورَبَّ هذِهِ الأَرضِ الَّتي جَعَلتَها قَرارا لِلأَنامِ ، ومَدرَجا لِلهَوامِّ وَالأَنعامِ ، وما لا يُحصى مِمّا يُرى وما لا يُرى . ^۱

۳۵۹۷.عنه عليه السلامـ فِي الدُّعاءِ ـ: سُبحانَكَ ما أَعظَمَ شَأنَكَ ، وأَعلى مَكانَكَ ، وأَنطَقَ بِالصِّدقِ بُرهانَكَ ، وأَنفَذَ أَمرَكَ ، وأَحسَنَ تَقديرَكَ ، سَمَكتَ السَّماءَ فَرَفَعتَها ، ومَهَّدتَ الأَرضَ فَفَرَشتَها ، وأَخرَجتَ مِنها ماءً ثَجّاجا ^۲ ، ونَباتا رَجراجا ، فَسَبَّحَكَ نَباتُها ، وجَرَت بِأَمرِكَ مِياهُها ، وقاما عَلى مُستَقَرِّ المَشيئَةِ كَما أَمَرتَهُما . ^۳

۳۵۹۸.عنه عليه السلامـ أَيضا ـ: أنتَ الَّذي فِي السَّماءِ عَظَمَتُكَ ، وفِي الأَرضِ قُدرَتُكَ وعَجائِبُكَ . ^۴

۳۵۹۹.عنه عليه السلامـ في تَعظيمِ اللّهِ جَلَّ و عَلا ـ: فَمَن فَرَّغَ قَلبَهُ وأَعمَلَ فِكرَهُ لِيَعلَمَ كَيفَ أَقَمتَ عَرشَكَ ، وكَيفَ ذَرَأتَ خَلقَكَ ، وكَيفَ عَلَّقتَ فِي الهَواءِ سَماواتِكَ ، وكَيفَ مَدَدتَ عَلى مَورِ الماءِ أَرضَكَ ، رَجَعَ طَرفُهُ حَسيرا ، وعَقلُهُ مَبهورا ، وسَمعُهُ والِها ، وفِكرُهُ حائِرا . ^۵

۳۶۰۰.عنه عليه السلامـ في عَجيبِ صَنعَةِ الكَونِ ـ: وأَرسى أَرضا يَحمِلُهَا الأَخضَرُ المُثعَنجِرُ ^۶ وَالقَمقامُ ^۷ المُسَخَّرُ (المُسَجَّرُ) ، قَد ذَلَّ لِأَمرِهِ ، وأَذعَنَ لِهَيبَتِهِ ، ووَقَفَ الجارِي مِنهُ لِخَشيَتِهِ ، وجَبَلَ جَلاميدَها ونُشوزَ مُتونِها وأطوادِها ، فَأَرساها في مَراسيها ، وأَلزَمَها قَراراتِها ، فَمَضَت رُؤوسُها فِي الهَواءِ ، ورَسَت أُصولُها فِي الماءِ ، فَأَنهَدَ جِبالَها عَن سُهولِها ، وأَساخَ قواعِدَها في مُتونِ أَقطارِها ومَواضِعِ أَنصابِها ، فَأَشهَقَ قِلالَها ، وأَطالَ أَنشازَها ، وجَعَلَها لِلأَرضِ عِمادا ، وأَرَّزَها فيها أَوتادا ، فَسَكَنتَ عَلى حَرَكَتِها مِن أن تَميدَ بِأَهلِها ، أو تَسيخَ بِحَملِها ، أو تَزولَ عَن مَواضِعِها .
فَسُبحانَ مَن أَمسَكَها بَعدَ مَوَجانِ مِياهِها ، وأَجمَدَها بَعدَ رُطوبَةِ أَكنافِها ، فَجَعَلَها لِخَلقِهِ مِهادا ، وبَسَطَها لَهُم فِراشا ، فَوقَ بَحرٍ لُجِّيٍّ ، راكِدٍ لا يَجري ، وقائِمٍ لا يَسري ، تُكَركِرُه ^۸ الرِّياحُ العَواصِفُ وتَمخُضُهُ الغَمامُ الذَّوارِفُ ، «إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَى» ^۹ . ^۱۰