۱۷۰.امام على عليه السلامـ به پسرش محمّد بن حنفيّه ـ: جانِ پسر! هر آينه از فقر بر تو بيمناكم . پس از فقر به خدا پناه جوى ؛ كه فقر سبب كاستىِ دين ، زشت انديشى ، و زمينه ساز كينه و دشمنى است .

۱۷۱.امام صادق عليه السلام :در [حال] فقر ، نياز به بخيل پيش مى آيد .

۱۷۲.امام صادق عليه السلام :افزايش قيمت[ها] سبب بدرفتارى است ؛ امانتدارى را از ميان مى بَرَد ؛ و انسان مسلمان را به ستوه مى آورد .

۱۷۳.امام رضا عليه السلام :نيازمندى ، كليد تيره روزى است .

۱۷۴.امام على عليه السلامـ در ديوان منسوب به او ـ:

با هر دشوارى رويارو گشتم و بر آن چيره شدمامّا فقر كه با من روبه رو شد ، بر من چيره گشت .
اگر آشكارش كنم ، مايه رسوايى است و اگر بپوشانمش ،مرا مى كشد ؛ پس چه بدهمنشينى است كه رويش سياه باد!

۱۷۰.عنه عليه السلامـ لاِبنِهِ مُحَمَّدِ بنِ الحَنَفِيَّةِ ـ: يا بُنَيَّ ، إنّي أخافُ عَلَيكَ الفَقرَ ، فَاستَعِذ بِاللّهِ مِنهُ ؛ فَإِنَّ الفَقرَ مَنقَصَةٌ لِلدّينِ ، مَدهَشَةٌ لِلعَقلِ ، داعِيَةٌ لِلمَقتِ . ^۱

۱۷۱.الإمام الصادق عليه السلام :فِي الفَقرِ الحاجَةُ إلَى البَخيلِ . ^۲

۱۷۲.عنه عليه السلام :غَلاءُ السِّعرِ يُسيءُ الخُلُقَ ، ويُذهِبُ الأَمانَةَ ، ويُضجِرُ المَرءَ المُسلِمَ . ^۳

۱۷۳.الإمام الرضا عليه السلام :المَسكَنَةُ مِفتاحُ البُؤسِ . ^۴

۱۷۴.الإمام عليّ عليه السلامـ فِي الدّيوانِ المَنسوبِ إلَيهِ ـ:

غالَبتُ كُلَّ شَديدَةٍ فَغَلَبتُهاوَالفَقرُ غالَبَني فَأَصبَحَ غالِبي
إن اُبدِهِ يَفضَح وإن لَم اُبدِهِيَقتُل فَقُبِّحَ وَجهُهُ مِن صاحِبِ ^۵