۱۲۴۲.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :توكّل كردم بر چيره اى كه كسى بر او غلبه نمى كند .

۱۲۴۳.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :اى خدا ، اى خدا ، اى خدا ! تو خدايى هستى كه خدايى جز تو نيست . . . بزرگوارتر از آنى كه براى تو همانندى باشد و چيره تر و بزرگ تر از آنى كه براى تو هماوردى باشد . پس تويى خداوندِ ستوده به هر زبان .

۱۲۴۴.پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: خداوندا! من از تو درخواست مى كنم ، اى آن كه با پرتو فروغ خود ، از ديدگان آفريدگانش پنهان گشته است ، اى آن كه جامه شكوه و سترگى بر تن كرده و در پاكىِ خود ، به چيرگى نام بُردار گشته است!

۱۲۴۵.پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: منزّه است بزرگى كه چه چيره است ، منزّه است چيره اى كه چه حاكم است ، و منزّه است حاكمى كه چه داور است!

۱۲۴۶.پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: خدايى جز تو نيست . برتر و بالاتر از آنى كه تو را فرزندى يا انبازى باشد و چيره ترى از آن كه برايت همانندى باشد . خدايى جز تو نيست . يگانه اى ، بى هيچ انبازى .

۱۲۴۷.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :خداوندا! به درستى كه تو . . . چنان چيره اى كه يارى نمى شوى .

۱۲۴۸.پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در احتجاج با ابو جهل ـ: آيا داستان خليل را ندانسته اى آن گاه كه به ملكوت ، بالا برده شد؟ همان سخن خداوندگارم «و آن سان، ملكوت آسمان ها و زمين را به ابراهيم نشان مى دهيم و براى آن كه از اهل يقين گردد» . خداوند ، آن گاه كه او را تا آسمان بالا بُرد ، ديده او را چنان نيرومند ساخت كه زمين و هر كسِ آشكار و پنهان را بر روى آن ديد . پس مرد و زنى را بر كارى زشت ديد و آن دو را نفرين كرد و هلاك گشتند . پس دو نفر ديگر را ديد و براى آنان نفرين به هلاك كرد ، پس هلاك شدند . پس دو نفر ديگر را ديدو آهنگ نفرين به هلاكت آنها كرد كه خداوند به او وحى فرمود : «اى ابراهيم! نفرينت را از بندگان و كنيزكان من باز دار ؛ زيرا منم آمرزنده مهربان چيره بردبار . گناهان بندگانم ، مرا زيانى نمى رسانَد ، همان سان كه اطاعت ايشان ، مرا سودى نبخشد . . . .
اى ابراهيم! مرا با بندگانم تنها بگذار كه من به ايشان از تو مهربان ترم . مرا با بندگانم تنها بگذار كه منم چيره بردبار ، بسيار داناى فرزانه . به دانش خود ، ايشان را تدبير مى كنم و قضا و قدر خود را در ميانشان اجرا مى كنم » .

۱۲۴۲.رسول اللّه صلى الله عليه و آله :تَوَكَّلتُ عَلَى الجَبّارِ الَّذي لا يَقهَرُهُ أَحَدٌ. ^۱

۱۲۴۳.عنه صلى الله عليه و آله :يا اللّه ُ يا اللّه ُ يا اللّه ُ ، أَنتَ اللّه ُ الَّذي لا إِلهَ غَيرُكَ .. . تَكَرَّمتَ عَن أَن يَكونَ لَكَ شَبيهٌ ، وتَجَبَّرتَ عَن أَن يَكونَ لَكَ ضِدٌّ ، فَأَنتَ اللّه ُ المَحمودُ بِكُلِّ لِسانٍ. ^۲

۱۲۴۴.عنه صلى الله عليه و آلهـ فِي الدُّعاءِ ـ: اللّهُمَّ إِنّي أَسأَ لُكَ يا مَنِ احتَجَبَ بِشُعاعِ نورِهِ عَن نَواظِرِ خَلقِهِ، يا مَن تَسَربَلَ بِالجَلالِ وَالعَظَمَةِ، وَاشتَهَرَ بِالتَّجَبُّرِ في قُدسِهِ. ^۳

۱۲۴۵.عنه صلى الله عليه و آله :ـ أيضا ـ سُبحانَهُ مِن كَبيرٍ ما أَجبَرَهُ ، وسُبحانَهُ مِن جَبّارٍ ما أَديَنَهُ ، وسُبحانَهُ مِن دَيّانٍ ما أَقضاهُ . ^۴

۱۲۴۶.عنه صلى الله عليه و آلهـ أَيضا ـ: لا إِلهَ غَيرُكَ ، تَعالَيتَ أن يَكونَ لَكَ وَلَدٌ أو شَريكٌ ، وتَجَبَّرتَ أَن يَكونَ لَكَ نِدٌّ ، لا إِله إِلّا أَنتَ وَحدَكَ لا شَريكَ لَكَ . ^۵

۱۲۴۷.عنه صلى الله عليه و آله :اللّهُمَّ إِنَّكَ .. . جَبّارٌ لا تُعانُ . ^۶

۱۲۴۸.عنه صلى الله عليه و آلهـ فِي احتِجاجِهِ عَلى أَبي جَهلٍ ـ: أما عَلِمتَ قِصَّةَ إِبراهيمَ الخَليلِ عليه السلام لَمّا رُفِعَ فِي المَلَكوتِ ، وذلِكَ قَولُ رَبّي «وَكَذَ لِكَ نُرِى إِبْرَ هِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَـوَ تِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ » ^۷ ، قَوَّى اللّه ُ بَصَرَهُ لَمّا رَفَعَهُ دونَ السَّماءِ حَتّى أَبصَرَ الأَرضَ ومَن عَلَيها ظاهِرينَ ومُستَتِرينَ ، فَرَأَى رَجُلاً وَامرَأَةً عَلى فاحِشَةٍ فَدَعا عَلَيهِما بِالهَلاكِ فَهَلَكا ، ثُمَّ رَأى آخَرَينِ فَدَعا عَلَيهِما بِالهَلاكِ فَهَلَكا ، ثُمَّ رَأَى آخَرَينِ فَهَمَّ بِالدُّعاءِ عَلَيهِما بِالهَلاكِ ، فَأَوحَى اللّه ُ إِلَيهِ:
يا إِبراهيمُ ، أُكفُف دَعوَتَكَ عَن عِبادي وإِمائي ؛ فَإِنّي أَنَا الغَفورُ الرَّحيمُ الجَبّارُ الحَليمُ ، لا تَضُرُّني ذُنوبُ عِبادي ، كَما لا تَنفَعُني طاعَتُهُم .. .
يا إِبراهيمُ، فَخَلِّ بَيني وبَينَ عِبادي فَإِنّيأَرحَمُ بِهِم مِنكَ ، وخَلِّ بَيني وبَينَ عِبادي، فَإِنّي أَنَا الجَبّارُ الحَليمُ العَلّامُ الحَكيمُ ، أُدَبِّرُهُم بِعِلمي وأُنفِذُ فيهم قَضائي وقَدَري. ^۸