۲ . اوّل و آخر نسبى

كاربرد واژه «أوّل» و «آخِر» در قرآن و حديث ، براى غير خداوند متعال ، نسبى است ، مانند : «أوّل المسلمين ^۱ (نخستين مسلمان) » و «أوّل العابدين ^۲ (نخستين پرستشگر) » و غير اين دو .
بنا بر اين ، آنچه در تبيين ويژگى هاى اهل بيت عليهم السلام در زيارت آنان آمده كه : «شما اوّل و آخِريد» ^۳ ، به معناى اوّل و آخر بودن نسبى است و غلو نيست . ^۴

1. انعام : آيه ۱۶۳ .

2. زخرف : آيه ۸۱ .

3. الاحتجاج : ج۲ ص۳۱۷ .

4. ر . ك : اهل بيت عليهم السلام در قرآن و حديث : بخش سوم / فصل يكم : دين با آنان آغاز مى گردد و با آنان پايان مى گيرد .

حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله و سلّم - جلد دوّم

330

۲ . الأَوّل والآخر النسبيّان

إِنّ إِطلاق الأَوّل والآخر على غير اللّه سبحانه في القرآن والحديث نسبيّ ، مثل: «أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ» ^۱ و «أَوَّلُ الْعَـبِدِينَ» ^۲ وغيرهما .
من هنا نرى أَنّ ما ورد في زيارة أَهل البيت عليهم السلام تبيانا لخصائصهم عند مخاطبتهم: «أَنتم الأَوّل والآخر» ^۳ هو بمعنى الأَوّليّة والآخريّة النسبيّتين ولا غلوّ في حقّهم . ^۴

1. الأنعام : ۱۶۳ .

2. الزخرف: ۸۱ .

3. الاحتجاج : ج ۲ ص ۳۱۷ .

4. راجع: أهل البيت في الكتاب والسنّة : القسم الثالث / الفصل الأوّل : بهم فتح الدين وبهم يختم .

نام منبع :

حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله و سلّم - جلد دوّم

سایر پدیدآورندگان :

جمعي از پژوهشگران

تعداد جلد :

14

ناشر :

انتشارات دارالحدیث

محل نشر :

قم

تاریخ انتشار :

01/01/1386

نوبت چاپ :

اول

نتیجه جستجو برای « »