۸۱۷.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :ايمان ، گفتار است و كردار ؛ دو برادرِ شريك هم .

۸۱۸.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :مرجئه به زبان هفتاد پيامبر ، لعنت شده اند ؛ [ يعنى] كسانى كه مى گويند : ايمان ، گفتار است بدون كردار .

۸۱۹.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :دو گروه از امّت من هستند كه خداوند ، آنان را به زبان هفتاد پيامبر ، لعنت كرده است : قدريه و مرجئه ؛ همانان كه مى گويند : ايمان ، اقرار است و عمل در آن نيست .

۸۲۰.صحيح البخارىـ به نقل از ابو جمره نصر بن عمران ضبعى ـ: من با ابن عبّاس مى نشستم و او مرا روى تخت خود مى نشانيد . او به من گفت : نزد من بمان تا سهمى از اموالم را براى تو قرار دهم .
من دو ماه نزد او ماندم . روزى گفت : چون هيئت نمايندگىِ عبد القيس نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند ، فرمود : «چه قومى هستيد» يا : «چه هيئتى هستيد ؟».
گفتند : بنى ربيعه .
فرمود : «خوش آمديد ! شرمنده و پشيمان نباشيد!» .
گفتند : اى پيامبر خدا ! با وجود اين تيره از كفّار مُضَر در بين ما و تو ، فقط در ماه حرام مى توانيم نزد تو بياييم . پس دستور قاطعى به ما بده كه آن را به اطّلاع مردم خود برسانيم و با انجام دادن آن ، به بهشت برويم .
و از پيامبر خدا درباره [ظروف] آشاميدنى ها پرسيدند . پيامبر صلى الله عليه و آله آنان را به چهار چيز فرمان داد و از چهار چيز ، نهى كرد . آنان را به ايمان داشتن به خداى يگانه فرمان داد و فرمود : «آيا مى دانيد ايمان به خداى يگانه چيست ؟».
گفتند : خدا و پيامبرش داناترند .
فرمود : «گواهى دادن به اين كه معبودى جز خداى يكتا نيست ، و محمّد ، فرستاده خداست ، و گزاردن نماز ، و دادن زكات ، و گرفتن روزه ماه رمضان ، و اين كه خمس غنايم را بپردازيد» .

۸۲۱.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :سه چيز است كه در هر كس وجود داشته باشد ، نه او از من است و نه من از اويم : دشمنى با على عليه السلام ، كينه توزى با اهل بيتم ، و اين كه كسى بگويد : ايمان فقط گفتار است . ^۱

۸۱۷.عنه صلى الله عليه و آله :الإِيمانُ قَولٌ وعَمَلٌ ، أخَوانِ شَريكانِ . ^۱

۸۱۸.عنه صلى الله عليه و آله :لُعِنَتِ المُرجِئَةُ عَلى لِسانِ سَبعينَ نَبِيّا ، الَّذينَ يَقولونَ : الإِيمانُ قَولٌ بِلا عَمَلٍ . ^۲

۸۱۹.عنه صلى الله عليه و آله :صِنفانِ مِن اُمَّتي لَعَنَهُمُ اللّه ُ عَزَّ وجَلَّ عَلى لِسانِ سَبعينَ نَبِيّا : القَدَرِيَّةُ وَالمُرجِئَةُ ، الَّذينَ يَقولونَ : الإِيمانُ إقرارٌ لَيسَ فيهِ عَمَلٌ . ^۳

۸۲۰.صحيح البخاري عن أبي جمْرَةَ [نصر بن عمران الضبعي] :كُنتُ أقعُدُ مَعَ ابنِ عَبّاسٍ ، يُجلِسُني عَلى سَريرِهِ فَقالَ : أقِم عِندي حَتّى أجعَلَ لَكَ سَهما مِن مالي ، فَأَقَمتُ مَعَهُ شَهرَينِ ، ثُمَّ قالَ : إنَّ وَفدَ عَبدِ القَيسِ لَمّا أتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله قالَ : مَنِ القَومُ ؟ ـ أو مَنِ الوَفدُ ؟ ـ قالوا : رَبيعَةُ ، قالَ : مَرحَبا بِالقَومِ ـ أو بِالوَفدِ ـ غَيرَ خَزايا ولا نَدامى ، فَقالوا : يا رَسولَ اللّه ِ ، إنّا لا نَستَطيعُ أن نَأتِيَكَ إلّا في شَهرِ الحَرامِ ^۴ ، وبَينَنا وبَينَكَ هذَا الحَيُّ مِن كُفّارِ مُضَرَ ، فَمُرنا بِأَمرٍ فَصلٍ نُخبِر بِهِ مَن وَراءَنا ونَدخُل بِهِ الجَنَّةَ ، وسَأَلوهُ عَنِ الأَشرِبَةِ : فَأَمَرَهُم بَأَربَعٍ ونَهاهُم عَن أربَعٍ ، أمَرَهُم بِالإِيمانِ بِاللّه ِ وَحدَهُ . قالَ : أتَدرونَ ما الإِيمانُ بِاللّه ِ وَحدَهُ ؟ قالوا : اللّه ُ ورَسولُهُ أعلَمُ ، قالَ : شَهادَةُ أن لا إلهَ إلَا اللّه ُ وأنَّ مُحَمَّدا رَسولُ اللّه ِ ، وإقامُ الصَّلاةِ ، وإيتاءُ الزَّكاةِ ، وصِيامُ رَمَضانَ ، وأن تُعطوا مِنَ المَغنَمِ الخُمُسَ . ^۵

۸۲۱.رسول اللّه صلى الله عليه و آله :ثَلاثٌ مَن كُنَّ فيهِ فَلَيسَ مِنّي ولا أنَا مِنهُ : بُغضُ عَلِيٍّ ، ونَصبُ أهلِ بَيتي ، ومَن قالَ : الإِيمانُ كَلامٌ ^۶ . ^۷