۵ / ۲
ويژگى هاى نام پيامبر
قرآن
«محمّد ، پيامبر خداست؛ و كسانى كه با اويند، بر كافران، سختگير [ و ]با همديگر مهربان اند. آنان را در ركوع و سجود مى بينى. فضل و خشنودى خدا را خواستارند. علامت [ ـِ مشخصّه ]آنان بر اثر سجود در چهره هايشان است. اين صفت ايشان است در تورات، و مَثَلِ آنها در انجيل چون كِشته اى است كه جوانه خود را برمى آورد و آن را مايه مى دهد تا ستبر شود و بر ساقه هاى خود بِايستد و دهقانان را به شگفت آورَد، تا از [ انبوهىِ ]آنان [ خدا ] كافران را به خشم دراندازد. خدا به كسانى از آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده اند، آمرزش و پاداش بزرگى وعده داده است» .
«و [ياد آر]هنگامى را كه عيسى پسر مريم گفت: «اى فرزندان اسرائيل ! من ، فرستاده خدا به سوى شما هستم. تورات را كه پيش از من بوده ، تصديق مى كنم و به فرستاده اى كه پس از من مى آيد و نام او احمد است ، بشارتگرم . پس وقتى براى آنان دلايل روشن آورد، گفتند: «اين ، سِحرى آشكار است»» .
حديث
۲۰۸۲.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :من ، محمّد (ستوده) هستم . من ، احمد (ستوده ترين) هستم . من ، ماحى (محو كننده) هستم كه به واسطه من ، كفرْ محو (نابود) مى شود . من ، حاشر هستم كه مردم به دنبال من ، محشور مى شوند . و من ، عاقِب هستم و عاقِب ، كسى است كه بعد از او پيامبرى نيست .
۲۰۸۳.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :من ، شبيه ترينِ مردم به آدم هستم ، و ابراهيم در قيافه و اخلاق ، شبيه ترينِ مردم به من بود . خداوند از فراز عرش خود ، ده نام بر من گذاشت و اوصاف مرا بيان كرد و به زبان هر پيامبرى كه به سوى قومش فرستاد ، بشارتِ آمدن مرا داد و نام مرا در تورات آورد و معرّفى كرد و نامم را در ميان پيروان تورات و انجيل پراكند و كتاب خود را به من آموخت و در آسمان خود ، بلندمرتبه ام گردانيد .
و [خدا] از نام هاى خود ، برايم نامى مشتق ساخت : مرا «محمّد» ناميد و او نامش «محمود» است و مرا در ميان بهترين نسل از امّتم مبعوث فرمود . در تورات ، نام مرا «اُحَيد» گذاشت . پس به واسطه توحيد ، بدن هاى امّت مرا بر آتش ، حرام گردانيد . در انجيل ، مرا «احمد» ناميد . پس من در آسمان ، ستوده ام و [خدا] امّت مرا حمد كننده قرار داد . در زبور ، نام مرا «ماحى (محو كننده)» گذاشت ؛ زيرا خداوند عز و جل به وسيله من ، بت پرستى را از روى زمين محو كرد . در قرآن ، نام مرا «محمّد» ناميد . پس ، من در ميان همه [اهل] ۱ قيامت در هنگام داورى ، ستوده هستم و هيچ كس غير از من ، شفاعت نمى كند . در قيامت ، مرا «حاشر» ناميد ؛ چرا كه مردم در پيش پاى من محشور مى شوند ، و مرا «مُوقِف» ناميد ؛ زيرا مردم را در پيشگاه خداوند عز و جلمتوقّف مى كنم . مرا «عاقِب» ناميد ؛ زيرا من پس از همه پيامبران قرار دارم و پس از من پيامبرى نخواهد آمد . مرا رسولِ رحمت و رسولِ توبه و رسولِ حماسه هاى جنگى و «مُقتفى» قرار داد ؛ زيرا در قِفاى همه پيامبران آمده ام . من ، مقيم و كامل و جامع هستم . پروردگارم بر من منّت نهاد و به من فرمود : «اى محمّد! درود خداى بر تو باد! من هر پيامبرى را به زبان امّتش به سوى آنها فرستادم ؛ امّا تو را به سوى همه خلق خود ، از سفيد و سياه ، فرستادم و به واسطه رعب و وحشت ، يارى ات كردم كه هيچ كس را با اين وسيله يارى نكردم . غنيمت را براى تو حلال شمردم ، در صورتى كه پيش از تو براى هيچ كس حلال نبوده است . و به تو و امّت تو گنجى از گنج هاى عرش خود را عطا كردم : فاتحة الكتاب و آيات پايانى سوره بقره را . براى تو و امّت تو همه زمين را سجده گاه ، و خاكش را پاك و پاك كننده قرار دادم . به تو و امّت تو ، تكبير (اللّه اكبر) را عطا كردم و نام تو را قرينِ نام خود ساختم ، به طورى كه هيچ فردى از امّت تو مرا ياد نكند ، مگر اين كه در كنار نام من ، از تو نيز نام ببرد . پس ، خوشا به حال تو و امّت تو ، اى محمّد!» .
