۳ / ۵۹
محيط
واژه شناسى «مُحيط»
صفت «مُحيط (فراگيرنده) » ، اسم فاعل از «أحاطَ ، يُحيطُ» و از ريشه «حوط» به معناى «حلقه زدن چيزى بر چيز ديگر» است . «حوط» ، چيز گِردى از نقره است كه زن بر پيشانى خود مى بندد . «حائط» ، به معناى ديوار است ؛ چون ديوار ، اشياى درون خود را فرا مى گيرد . جمله «أحاط القوم بالبلد إحاطةً» ، به اين معناست كه : «مردم از همه طرف به دور شهر ، حلقه زدند» . از سوى ديگر ، حَوَطَ ، در نگهدارى و مراقبت نيز به كار مى رود .
ابن اثير گفته است : حاطه ، يحوطه ، حوطاً و حياطةً ، وقتى به كار مى رود كه كسى چيزى را نگهدارى و مراقبت كرده ، از آن دفاع كند و همه توجّه خود را معطوف بر مصالح (منافع) آن نمايد .
و مناسبت ميان حلقه زدن و دور چيزى چرخيدن ، و نگهدارى و مراقبت ، روشن است . گويا نگهدارى كننده از چيزى ، با حلقه زدن و دور آن چيز چرخيدن ، آن را از آسيب ها و خطرها حفظ مى كند . جمله «أَحطتُ به علماً» ، بدين معناست كه دانش من ، آن را از هر سو فرا گرفته (بدان احاطه يافته) است و به آن ، آگاهى دارم و چيزى از آن ، از دست نرفته است .
