فصل هشتم : رضايت از قضا
۸ / ۱
تشويق به خشنودى از قضا
۱۶۷۶.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :خداوند ـ كه ثنايش والاست ـ مى فرمايد : «به عزّت و جلالم سوگند ، از ميان آفريدگانم آفريده اى كه نزد من محبوب تر از بنده مؤمنم باشد ، نيافريدم و بدين جهت ، او را به اسم خودم ، مؤمن ، نام نهادم . همانا او را از آنچه ميان مشرق و مغرب است ، محروم مى سازم و آن ، انتخاب من براى اوست ، و او را از آنچه ميان مشرق و مغرب است ، بهره مند مى سازم و آن ، انتخاب من براى اوست . پس بايد به قضاى من ، خشنود باشد و بر بلاى من ، شكيبايى بورزد و نعمت هاى مرا سپاس بگزارد . اى محمّد! او را در شمار صدّيقان نزد خود مى نويسم» .
۱۶۷۷.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :از نيك بختى فرزند آدم ، خشنودى اوست به آنچه خداوند براى او حكم نموده است ، و از تيره بختى فرزند آدم ، ترك طلب خير از خداوند است ، و [نيز] از تيره بختى فرزند آدم ، ناخشنودى اش از حكم خداوند درباره اوست .
۱۶۷۸.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :از خوش بختى فرزند آدم ، خشنودى اوست به آنچه خداوند برايش قسمت نموده است .
۱۶۷۹.معانى الأخبارـ به نقل از احمد بن ابى عبد اللّه ، از پدرش ، در حديثى كه سند آن را به اهل بيت عليهم السلام رسانده است ـ: جبرئيل عليه السلام نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت : «اى پيامبر خدا! خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مرا با هديه اى پيش تو فرستاده كه آن را پيش از تو به كسى عطا ننموده است» .
پيامبر خدا فرمود : گفتم : آن چيست؟
گفت : «شكيبايى و بهتر از آن» .
گفتم : آن (بهتر از شكيبايى) چيست؟
گفت : «خُشنودى [به قضا]» .
