۱۵۹۲.الأمالى، شجرىـ به نقل از اوزاعى ـ: وارد مدينه ، شهر پيامبر خدا شدم و گفتم : فقيه اين جا چه كسى است؟
گفتند : محمّد بن مُنكَدِر ، محمّد بن مبشّر ، و محمّد بن على (يعنى على بن الحسين بن على بن ابى طالب عليهم السلام ) .
پيش خود گفتم : براى آغاز كردن ، هيچ يك از اينها ، از فرزند پيامبر خدا شايسته تر نيست . پس نزد او (امام باقر عليه السلام ) آمدم و گفتم : اى فرزند پيامبر خدا! مرا درباره اين سخن خداوند عز و جل آگاه ساز : «خدا آنچه را بخواهد، محو يا اثبات مى كند ، و اصل كتاب، نزد اوست» .
فرمود : «پدرم از جدّم على عليه السلام ، به من خبر داد كه او از پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد و پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : اى على! همانا تو را به اين [آيه] بشارت مى دهم كه تو امّت مرا پس از من ، بشارت دهى ، و آن : خالصانه صدقه دادن ، نيكى به پدر و مادر ، كار نيك ، و صله رَحِم است كه بدبختى را به سعادتمندى تبديل مى كند ، عمر را افزايش مى دهد و از مرگ هاى بد ، جلوگيرى مى نمايد » .
۶ / ۳
عوامل ناخوشايندى بدا
قرآن
«در حقيقت، خدا حال قومى را تغيير نمى دهد تا آنان ، حال خود را تغيير دهند. و چون خدا براى قومى آسيبى بخواهد، هيچ برگشتى براى آن نيست، و غير از او حمايتگرى براى آنان نخواهد بود» .
«اين [ كيفر ]بدان سبب است كه خداوند ، نعمتى را كه بر قومى ارزانى داشته ، تغيير نمى دهد، مگر آن كه آنان ، آنچه را در دل دارند ، تغيير دهند ؛ و خدا شنواى داناست» .
«و خدا شهرى را مَثَل زده است كه امن و امان بود [ و ]روزى اش از هر سو فراوان مى رسيد . پس [ ساكنانش ]نعمت هاى خدا را ناسپاسى كردند، و خدا هم به سزاى آنچه انجام مى دادند، طعمِ گرسنگى و هراس را به [ مردم ]آن چشانيد» .
