۶ / ۳
شروط شفاعت
قرآن
«خداست كه معبودى جز او نيست . زنده و برپا دارنده است . نه چُرت او را فرو مى گيرد و نه خواب . آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است، از آنِ اوست. كيست آن كس كه جز به اذن او در پيشگاهش شفاعت كند؟ آنچه در پيش روىِ آنان و آنچه در پشت سرشان است ، مى داند. و به چيزى از علم او، جز به آنچه بخواهد، احاطه نمى يابند. كرسىِ او آسمان ها و زمين را در بر گرفته و نگهدارى آنها بر او دشوار نيست ؛ و اوست والاىِ بزرگ» .
«پروردگار شما ، آن خدايى است كه آسمان ها و زمين را در شش هنگام آفريد. سپس بر عرش استيلا يافت. كار [ آفرينش ] را تدبير مى كند. شفاعتگرى جز پس از اذن او نيست. اين است خدا، پروردگار شما . پس او را بپرستيد. آيا پند نمى گيريد؟» .
«[ آنان ] اختيار شفاعت را ندارند، جز آن كس كه از جانب [ خداى ] رحمان ، پيمانى گرفته است» .
«در آن روز، شفاعت [ به كسى ] سود نمى بخشد، مگر كسى را كه [ خداى ] رحمان ، اجازه دهد و سخنش او را پسند آيد» .
«و كسانى را كه به جاى او مى خوانند [ و مى پرستند ] ، اختيار شفاعت ندارند، مگر آن كسانى كه آگاهانه به حق گواهى داده باشند» .
«و بسا فرشتگانى كه در آسمان هايند [ و ] شفاعتشان به كارى نمى آيد، مگر پس از آن كه خدا به هر كه بخواهد و خشنود باشد ، اذن دهد» .
«آنچه فرا روى آنان و آنچه پشتِ سرشان است ، مى داند ؛ و جز براى كسى كه [ خدا ] رضايت دهد، شفاعت نمى كنند و خود از بيم او هراسان اند» .
حديث
۲۸۲۹.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :شفاعت من ، شامل آن كس از امّتم مى شود كه اهل بيتِ مرا دوست داشته باشد .
