فصل دوم : مرگ
۲ / ۱
همگان ، چشنده مرگ اند
قرآن
«هر جاندارى چشنده [ طعم ] مرگ است ؛ و همانا روز رستاخيز پاداش هايتان به طور كامل به شما داده مى شود. پس هر كه را از آتش به دور دارند و در بهشت درآورند ، قطعاً كامياب شده است؛ و زندگى دنيا ، جز مايه فريب نيست» .
حديث
۲۵۹۱.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :مرگ را [در نظر آوريد]، مرگ را! بدانيد كه از مرگ ، گريزى نيست. مرگ ، آنچه دارد ، با خود مى آورد : خوشى و آسايش و رستاخيزى خجسته به سوى بهشتى برين را براى اهل سراى جاودانى مى آورد؛ همانان كه براى آن سراى ، كار مى كردند و بِدان رغبت مى ورزيدند ، و بدبختى و پشيمانى و رستاخيزى زيانبار به سوى آتشى سوزان را براى طالبانِ سراىِ فريب مى آورد؛ همانان كه براى اين سراى مى كوشيدند و بِدان رغبت مى ورزيدند.
۲۵۹۲.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :حكايت كسى كه از مرگ مى گريزد، حكايت روباهى است كه زمين از او طلبكار است و آن روباه از او مى گريزد ، چندان كه خسته مى شود و از نفس مى افتد و به لانه خود مى رود و زمين در بيخِ سبيل او مرتّب مى گويد : «اى روباه! طلبم را بده، طلبم را بده!» و در اين هنگام ، با عجله از لانه خود خارج مى شود و شروع به دويدن مى كند تا آن كه گردنش قطع مى شود و مى ميرد.
