ب ـ اندرز دادن به خود
۴۲۰۶.پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در اندرزهايش به ابن مسعود ـ: اى پسر مسعود! آرزويت را كوتاه ساز و چون صبحِ خويش را شروع كردى ، بگو: به شب نمى رسم، و چون به شب درآمدى ، بگو: به صبح نمى رسم. جدا شدن از دنيا را قطعى بدان و لقاى خدا را دوست بدار و ديدار او را ناخوش مدار؛ زيرا خداوند ، ديدارِ كسى را كه دوستدار ديدار او باشد ، دوست مى دارد و ديدارِ كسى را كه ديدار او را ناخوش داشته باشد، ناخوش مى دارد.
۴۲۰۷.پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! چون صبح كردى ، به خويشتن، وعده رسيدن به شب مده و چون به شب درآمدى ، به خود، وعده رسيدن به صبح مده . از سلامتت ، پيش از آن كه بيمار شوى، بهره برگير و از زندگى ات ، پيش از مُردنت؛ زيرا نمى دانى فردا چه نام خواهى گرفت [ ؛ مُرده يا زنده].
ج ـ دعا
۴۲۰۸.پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى «اسماى حُسنا» ـ: اى كريم! تويى آقاى من ، اميد من و اندوخته من ، ساز و برگ من ، و آرزوى من! پس، در دنيا آرزوى مرا كوتاه گردان و شوق و آمال مرا به خودت ، تداوم بخش.
۴ / ۳
آثار كوتاهى آرزو
۴۲۰۹.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :هر كه به دنيا راغب باشد و رغبتش را در آن به درازا بكشانَد ، خداوند، دل او را به اندازه رغبتش به دنيا كور مى گردانَد و هر كه به دنيا بى رغبت باشد و آرزويش را در آن كوتاه سازد ، خداوند ، به او دانشى عطا مى كند، بى آن كه از كسى بياموزد و راه نمايى اش مى كند ، بى آن كه از كسى راه نمايى بگيرد.
