«رستگار ، آن كس كه خود را پاك گردانيد و نام پروردگارش را ياد كرد و نماز گزارد» .
«كه هر كس آن (نفْس) را پاك گردانيد، قطعاً رستگار شد و هر كه آلوده اش ساخت، قطعاً درباخت» .
«و چون نماز گزارده شد، در [ روى ] زمين پراكنده گرديد و فضل خدا را جويا شويد و خدا را بسيار ياد كنيد، باشد كه شما رستگار گرديد» .
«و به زنان باايمان بگو: ديدگان خود را [ از هر نامحرمى ] فرو بندند و پاك دامنى ورزند و زيورهاى خود را آشكار نگردانند ، مگر آنچه كه [ طبعاً ] از آن پيداست. و بايد روسرى خود را بر گردنِ خويش [ فرو ] اندازند و زيورهايشان را جز براى شوهرانشان يا پدرانشان يا پدرانِ شوهرانشان يا پسرانشان يا پسرانِ شوهرانشان يا برادرانشان يا پسرانِ برادرانشان يا پسرانِ خواهرانشان يا زنان [ همكيش ] خود يا كنيزانشان يا خدمتكاران مرد كه [ از زن ]بى نيازند يا كودكانى كه بر عورت هاى زنان ، وقوف حاصل نكرده اند، آشكار نكنند؛ و پاهاى خود را [ به گونه اى به زمين ] نكوبند كه آنچه از زينتشان نهفته مى دارند ، معلوم گردد. اى مؤمنان! همگى [ از مرد و زن ] به درگاه خدا توبه كنيد، اميد كه رستگار شويد» .
«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! از خدا پروا كنيد و به او [ توسّل و ] تقرّب جوييد و در راهش جهاد كنيد، باشد كه رستگار شويد» .
«آيا تعجّب كرديد كه بر مردى از خودتان، پندى از جانب پروردگارتان براى شما آمده تا شما را هشدار دهد؟ و به خاطر آوريد زمانى را كه [ خداوند ] شما را پس از قوم نوح، جانشينان [ آنان ] قرار داد و در خلقت، بر قوّت شما افزود. پس نعمت هاى خدا را به ياد آوريد، باشد كه رستگار شويد» .
«قومى را نمى يابى كه به خدا و روزِ واپسين ، ايمان داشته باشند [ و ] كسانى را كه با خدا و فرستاده اش مخالفت كرده اند ـ هر چند پدرانشان يا پسرانشان يا برادرانشان يا عشيره آنان باشند ـ دوست بدارند. در دل اينهاست كه [ خدا ] ايمان را نوشته و آنها را با روحى از جانب خود تأييد كرده است و آنان را به بهشت هايى كه از زير [ درختان ] آن ، جوى هايى روان است ، در مى آورد . هميشه در آن جا ماندگارند . خدا از ايشان خشنود است و آنها از او خشنودند . اينان اند حزب خدا . آرى ، حزب خداست كه رستگاران اند» .
