۲ / ۵
مبلّغ نمونه
قرآن
«همانا نوح را به سوى قومش فرستاديم. پس گفت: اى قوم من! خدا را بپرستيد كه براى شما معبودى جز او نيست . من از عذاب روزى سترگ بر شما بيمناكم . سران قومش گفتند: واقعاً ما تو را در گم راهى آشكارى مى بينيم . گفت: اى قوم من! هيچ گونه گم راهى اى در من نيست ؛ بلكه من ، فرستاده اى از جانب پروردگار جهانيانم. پيام هاى پروردگارم را به شما مى رسانم و اندرزتان مى دهم و چيزهايى از خدا مى دانم كه [ شما ] نمى دانيد» .
«و به سوى عاد، برادرشان هود را [ فرستاديم ] . گفت: اى قوم من! خدا را بپرستيد كه براى شما معبودى جز او نيست . پس آيا پرهيزگارى نمى كنيد؟ سرانِ قومش كه كافر بودند ، گفتند: در حقيقت، ما تو را در [ نوعى ] سفاهت مى بينيم و جدّاً تو را از دروغگويان مى پنداريم . گفت: اى قوم من! در من ، سفاهتى نيست ؛ ليكن من ، فرستاده اى از جانب پروردگار جهانيانم. پيام هاى پروردگارم را به شما مى رسانم و براى شما ، خيرخواهى امينم» .
«و به سوى [ قوم ] ثمود، برادرشان صالح را [ فرستاديم ] . گفت: اى قوم من! خدا را بپرستيد . براى شما معبودى جز او نيست . در حقيقت، براى شما از جانب پروردگارتان ، دليلى آشكار آمده است. اين، ماده شتر خدا ، براى شما پديده اى شگرف است. پس آن را بگذاريد تا در زمين خدا بخورَد و گزندى به او نرسانيد تا [ مبادا ] شما را عذابى دردناك فرو گيرد. و به ياد آوريد هنگامى را كه شما را پس از [ قوم ] عاد ، جانشينان [ آنان ] گردانيد و در زمين ، به شما جاى [ مناسب ] داد. در دشت هاى آن [ براى خود ] كاخ هايى اختيار مى كنيد و از كوه ها خانه هايى [ زمستانى ]مى تراشيد . پس نعمت هاى خدا را به ياد آوريد و در زمين ، سر به فساد بر مداريد . سران قوم او كه استكبار مى ورزيدند، به مستضعفانى كه ايمان آورده بودند، گفتند: آيا مى دانيد كه صالح از طرف پروردگارش فرستاده شده است؟ گفتند: بى ترديد، ما به آنچه وى بِدان رسالت يافته است ، مؤمنيم . كسانى كه استكبار مى ورزيدند، گفتند: ما به آنچه شما بِدان ايمان آورده ايد ، كافريم . پس آن ماده شتر را پِى كردند و از فرمان پروردگار خود ، سر پيچيدند و گفتند: اى صالح! اگر از پيامبرانى، آنچه را به ما وعده مى دهى ، براى ما بياور . آن گاه ، زمين لرزه آنان را فرو گرفت و در خانه هايشان از پا در آمدند. پس [ صالح ]از ايشان روى بر تافت و گفت: اى قوم من! به راستى، من پيام پروردگارم را به شما رساندم و خيرِ شما را خواستم ؛ ولى شما خيرخواهان [ و نصيحتگران ] را دوست نمى داريد» .
