۷۲۸۳.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :اذان نبايد بگويد ، مگر كسى كه وضو دارد.
ب ـ بلند كردن صدا
۷۲۸۴.مسند ابن حنبلـ به نقل از ابن ابى صَعصعه عبد اللّه بن عبد الرحمان ، از پدرش ـ: ابو سعيد كه در حُجره اى بود ، به من گفت : فرزندم! هر گاه اذان گفتى ، با صداى بلند اذان بگو ؛ زيرا شنيدم كه پيامبر خدا مى فرمود : «هيچ چيزى نيست كه بانگ اذان را بشنود ، مگر اين كه به آن ، شهادت مى دهد ، جِن باشد يا اِنس و يا سنگ» .
۷۲۸۵.سنن ابن ماجةـ به نقل از ابو سعيد خُدرى ـ: هر گاه در بيابان بودى ، صدايت را به اذان بلند كن ؛ زيرا از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود : «هيچ جِن و اِنس و درخت و سنگى نيست كه بانگ اذان را بشنود ، مگر اين كه به آن ، شهادت مى دهد» .
ج ـ رعايت تجويد
۷۲۸۶.الشرح الكبير ، عبد الرحمان بن قُدامهـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: پيامبر خدا فرمود : «كسى كه هاء را ادغام مى كند ، نبايد برايتان اذان بگويد» .
گفتم : يعنى چگونه مى گويد؟
فرمود : «مى گويد : أشهد أن لا إله إلّا اللّا ، أشهد أنّ محمّدا رسول اللّا» .
د ـ پرهيز از آوازه خوانى
۷۲۸۷.سنن الدار قطنىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا ، مؤذّنى داشت كه [اذان را ]با آواز مى خواند . پيامبر خدا فرمود : «اذان را بايد ساده و روان گفت . پس اگر ساده و روان اذان مى گويى ، بگو ؛ و گرنه، اذان مگو» .
