تحليلى درباره بلند كردن دست به سوى آسمان در هنگام دعا

يكى از آداب دعا ، بلند كردن دست ها به سوى آسمان است . سيره پيامبر خدا چنين بود كه گاه به هنگام دعا ، دست هاى خود را آن قدر بلند مى كرد كه سپيدى زير بغل ايشان ديده مى شد ^۱ و مانند بيچاره اى كه با بلند كردن و حركت دادن دست ، از كسى چيزى مى خواهد ، درخواست خود را با خداوند متعال در ميان مى گذاشت .
در اين جا ، اين سؤال پيش مى آيد كه با توجّه به اين كه خداوند متعالْ همه جا هست ، چرا نيايشگر بايد به هنگام دعا ، دست خود را به سوى آسمان ، بالا ببرد ؟
برخى تصوّر كرده اند كه بلند كردن دست به سوى آسمان ، نشانه اعتقاد به تجسيم و مكان داشتن حضرت حق است ، در صورتى كه جسم و مكان ، از اوصاف سلبيه خداوند متعال است . او جسم نيست و در همه جا هست . بنا بر اين ، در دعا ، تفاوتى ميان بلند كردن دست يا بلند نكردن آن ، وجود ندارد . اينان ، بدين سان ، منكر ادب بودنِ اين رفتار شده اند .
چند حديث اخير ، نشان مى دهند كه اين سؤال ، در صدر اسلام ، به طور جدّى