۱۴ / ۷
كسانى كه دعايشان مستجاب مى شود
الف ـ پيامبران
قرآن
«و موسى گفت: «پروردگارا! تو به فرعون و اشرافش در زندگى دنيا، زيور و اموال داده اى ـ پروردگارا! ـ تا [ خلق را ] از راه تو گم راه كنند . پروردگارا! اموالشان را نابود كن و آنان را دل سخت گردان كه ايمان نياورند تا عذاب دردناك را ببينند» . فرمود: دعاى هر دوى شما پذيرفته شد. پس ايستادگى كنيد و راه كسانى را كه نمى دانند، پيروى مكنيد» .
«[ يوسف ] گفت: «پروردگارا! زندان براى من، دوست داشتنى تر است از آنچه مرا به آن مى خوانند و اگر نيرنگ آنان را از من بازنگردانى، به سوى آنان خواهم گراييد و از [ جمله ] نادانان خواهم شد» . پس پروردگارش [ دعاى ] او را اجابت كرد و نيرنگ زنان را از او بگردانيد. آرى. او شنواىِ داناست» .
«و نوح را [ ياد كن ] آن گاه كه پيش از [ ساير پيامبران ] ندا كرد. پس ما او را اجابت كرديم و وى را با خانواده اش از بلاى بزرگ رهانيديم» .
«و ايّوب را [ ياد كن ] هنگامى كه پروردگارش را ندا داد كه: «به من، آسيب رسيده است و تويى مهربان ترينِ مهربانان» . پس [ دعاى ] او را اجابت نموديم و آسيب وارد شده بر او را برطرف كرديم و كسان او و نظيرشان را همراه با آنان [ مجدّداً ] به وى عطا كرديم ؛ [ به عنوانِ ]رحمتى از جانب ما و عبرتى براى عبادت كنندگان» .
«و ذو النّون را [ ياد كن ] آن گاه كه خشمگين رفت و پنداشت كه ما هرگز بر او قدرتى نداريم، تا در [ دل ] تاريكى ها ندا در داد كه: «معبودى جز تو نيست. منزّهى تو. راستى كه من از ستمكاران بودم» . پس [ دعاى ]او را برآورده كرديم و او را از اندوه رهانيديم، و مؤمنان را [ نيز ]چنين، نجات مى دهيم» .
«[لوط گفت :] «پروردگارا! مرا و كسانِ مرا از آنچه انجام مى دهند، رهايى بخش» . پس او و كسانش را همگى، رهانيديم » .
