۸۵۶۰.امام باقر عليه السلام :پيامبر خدا ، در آخرين جمعه شعبان ، خطبه خواند . خدا را حمد و ثنا گفت و سپس فرمود : «اى مردم! ماهى بر شما سايه افكنده كه در آن ، شبى است بهتر از هزار ماه و آن ، ماه رمضان است . خداوند ، روزه اش را واجب ساخته و نماز در شبش را مستحب قرار داده است . پس هر كس يك شب در آن ، نماز مستحب بخواند ، گويا هفتاد شبْ نماز مستحب در ماه هاى ديگر خوانده است و [خداوند] براى كسى كه در آن ، كار نيك مستحبّى از كارهاى نيك انجام دهد ، پاداشى همچون پاداش كسى قرار داده كه واجبى از واجبات خداوند متعال را انجام داده است و هر كس در آن ، واجبى از واجبات خداوند متعال را ادا كند ، همچون كسى خواهد بود كه در ماه هاى ديگر ، هفتاد واجب از واجبات خداوند متعال را انجام داده است .
اين ماه ، ماه شكيبايى است و پاداش شكيبايى ، بهشت است . اين ماه ، ماه مواسات (همدردى با ديگران در نيازها) است و ماهى است كه در آن ، خداوند ، روزىِ مؤمن را مى افزايد . هر كس مؤمنِ روزه دارى را در آن افطارى دهد ، نزد خداوند ، [پاداش ]آزاد كردن يك بنده و آمرزش گناهان گذشته اش را دارد» .
گفتند : اى پيامبر خدا! همه ما توان افطارى دادن به يك روزه دار را نداريم .
فرمود : «خداوند ، كريم است . اين ثواب را به كسى نيز مى دهد كه براى افطارى دادن ، جز بر جرعه اى شير يا جرعه اى آب و يا چند خرما قدرت ندارد و بيش از اين را نمى تواند .
هر كس در اين ماه بر برده خويش سبُك بگيرد ، خداوند هم حساب او را سبُك مى گيرد .
ماه رمضان ، ماهى است كه آغازش رحمت ، ميانش آمرزش ، و پايانش اجابت و آزادى از آتش دوزخ است .
شما از چهار خصلت ، بى نياز نيستيد : دو خصلت كه خدا را با آنها راضى مى كنيد ، و دو خصلت كه از آن دو ، بى نياز نيستيد . آن دو خصلتى كه خدا را با آنها راضى مى كنيد ، شهادت به اين است كه : معبودى جز خداوند نيست و من ، فرستاده خدايم ، و دو خصلتى كه از آن بى نياز نيستيد ، [اين است كه ]از خداوند ، نيازهايتان و بهشت را بطلبيد و از خداوند ، عافيت بخواهيد و از آتش به خداوند ، پناه ببريد» .

۸۵۶۰.الإمام الباقر عليه السلام :خَطَبَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله النّاسَ في آخِرِ جُمُعَةٍ مِن شَعبانَ ، فَحَمِدَ اللّه َ وأثنى عَلَيهِ ، ثُمَّ قالَ :
أيُّهَا النّاسُ ، قَد أظَلَّكُم شَهرٌ فيهِ لَيلَةٌ خَيرٌ مِن ألفِ شَهرٍ ، وهُوَ شَهرُ رَمَضانَ ؛ فَرَضَ اللّه ُ عز و جل صِيامَهُ ، وجَعَلَ قِيامَ لَيلِهِ نافِلَةً ، فَمَن تَطَوَّعَ بِصَلاةِ لَيلَةٍ فيهِ كانَ كَمَن تَطَوَّعَ بِسَبعينَ لَيلَةً فيما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ ، وجَعَلَ لِمَن تَطَوَّعَ فيهِ بِخَصلَةٍ مِن خِصالِ الخَيرِ وَالبِرِّ كَأَجرِ مَن أَدّى فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّه ِ تَعالى ، ومَن أدّى فيهِ فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّه ِ تَعالى كانَ كَمَن أدّى سَبعينَ فَريضَةً مِن فَرائِضِ اللّه ِ تَعالى فيما سِواهُ مِنَ الشُّهورِ .
وهُوَ شَهرُ الصَّبرِ ، وإنَّ الصَّبرَ ثَوابُهُ الجَنَّةُ ، وهُوَ شَهرُ المُواساةِ ، وهُوَ شَهرٌ يَزيدُ اللّه ُ في رِزقِ المُؤمِنِ فيهِ ، ومَن فَطَّرَ فيهِ مُؤمِنا صائِما كانَ لَهُ عِندَ اللّه ِ بِذلِكَ عِتقُ رَقَبَةٍ ومَغفِرَةٌ لِذُنوبِهِ فيما مَضَى .
فَقيلَ : يا رَسولَ اللّه ِ ، لَيسَ كُلُّنا يَقدِرُ عَلى أن يُفَطِّرَ صائِما !
فَقالَ : إنَّ اللّه َ كَريمٌ يُعطي هذَا الثَّوابَ لِمَن لا يَقدِرُ إلّا عَلى مَذقَةٍ مِن لَبَنٍ يُفَطِّرُ بِها صائِما ، أو شَربَةِ ماءٍ عَذبٍ ، أو تَمَراتٍ ، لا يَقدِرُ عَلى أكثَرَ مِن ذلِكَ .
ومَن خَفَّفَ فيهِ عَن مَملوكِهِ خَفَّفَ اللّه ُ عَنهُ حِسابَهُ .
وهُوَ شَهرٌ أوَّلُهُ رَحمَةٌ ، وأوسَطُهُ مَغفِرَةٌ ، وآخِرُهُ الإِجابَةُ وَالعِتقُ مِنَ النّارِ .
ولا غِنى بِكُم عَن أربَعِ خِصالٍ : خَصلَتانِ تُرضونَ اللّه َ عز و جل بِهِما ، وخَصلَتانِ لا غِنى بِكُم عَنهُما ، فَأَمَّا اللَّتانِ تُرضونَ اللّه َ عز و جل بِهِما : فَشَهادَةُ أن لا إلهَ إلَا اللّه ُ ، وأنَّني رَسولُ اللّه ِ .
وأمَّا اللَّتانِ لا غِنى بِكُم عَنهُما : فَتَسأَلونَ اللّه َ فيهِ حَوائِجَكُم وَالجَنَّةَ ، وتَسأَلونَ اللّه َ العافِيَةَ ، وتَعوذونَ بِاللّه ِ مِنَ النّارِ . ^۱