1.عُنّاب ، درختى است مشهور ، و چنان كه ادّعا كرده اند ، برگ آن براى چشم دردهاى گرم ، سودمند است و ميوه اش نيز رطوبت را از خون مى گيرد . حتّى گفته اند كه دست زدن به عنّاب نيز همين اثر را دارد . از همين روى ، هر گاه بخواهند آن را از شهرى به شهر ديگر ببرند ، هر روز ، آن را بر پشت يك مَركَب مى نهند تا يك مركب ، به تنهايى آن را حمل نكند و خونش خشك نشود ! جالينوس ، درباره آن گفته است : خون را خشك نمى كند . تنها بر غلظت آن مى افزايد . ابن بيطار ، به نقل از مسيح عليه السلام آورده است : گرم و مرطوب و در ميانه درجه نخست است و در آن ، حرارت ، بيش از رطوبت است . چون خودِ عنّاب يا آبش خورده شود ، خلطى خوب مى آورد . اين ميوه ، تندى و سوزندگى خون را نيز تسكين مى دهد و براى سرفه ، نفَس تنگى ، درد كليه و مثانه و درد سينه ، سودمند است . نوع برگزيده آن ، عُنّابى است كه هسته اش نيز بزرگ باشد . اگر پيش از غذا خورده شود ، مناسب تر است .

2.خُرفه : نام گياهى است و آن را به پارسى ، پَرپَهَن گويند و معرَّب آن ، فَرفَخ است و آن در عربى به «البقلة الحَمقاء (سبزه كودن)» معروف است (لغت نامه دهخدا) .

1.. طبّ النبيّ صلى الله عليه و آله : ص ۹ ، بحار الأنوار : ج ۶۲ ص ۲۳۲ ح ۱.

2.. عيون أخبار الرضا عليه السلام : ج ۲ ص ۴۳ ح ۱۵۲ عن داوود بن سليمان الطائى عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام ، بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۱۸۸ ح ۱.

3.. الفرفخ : الرجلة ، معرّب پرپهن ؛ أي عريض الجناح (مجمع البحرين : ج ۳ ص ۱۳۸۷ «فرفخ») .

4.. المحاسن : ج ۲ ص ۳۲۳ ح ۲۰۹۴ عن حمّاد بن زكريّا عن الإمام الصادق عليه السلام ، بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۲۳۴ ح ۳.

5.. الرَّمضاء : الأرض الشديدة الحرارة (القاموس المحيط : ج ۲ ص ۳۳۲).

6.. الكافي : ج ۶ ص ۳۶۷ ح ۲ ، بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۲۳۴ ح ۱.