1.اين گياه ، نام هاى بسيار دارد و ما در اين جا به بخشى از آنها اشاره مى كنيم و از لغت نامه دهخدا شرح مختصرى درباره آنها مى آوريم و براى توضيح بيشتر ، خوانندگان محترم را به نشانى هاى كتاب مذكور كه در زير خواهيم آورد ، ارجاع مى دهيم : لغت نامه مذكور ، در لغت «باذروج» آورده : گياهى معطّر [ است] و بادروج ، ريحان كوهى ، بادرنجبويه ، بارنگ ، حَوك ، ريحان جبلى ، باذروق ، باذرو [ ، نام هاى ديگر آن است] . در «باذرو» آورده : همان بادرو باشد ؛ باذروج . در لغت «باذرنجبويه» آورده : بادرنگبويه باشد ؛ بادرنجبويه (لغت نامه دهخدا : ج۳ ص۳۴۵۱) . همچنين در لغت «حَوك» مى نويسد : بادروچ كه ريحان كوهى باشد ؛ بورنگ ، باذروج و آن هبق است . پادرو ، بارنگ بويه ، بادرنگ بويه . سبزى[اى] است مثل سپرغم كه آن را بونيك گويند و نازبو نيز نامند (لغت نامه دهخدا : ج۶ ص۸۱۱۴) . در «بادرنبويه» آورده : يك قسم ريحان است كه معرَّب آن ، بادرنجبويه است . در «بادرنجبويه» هم مى نويسد : معرَّب بادرنگبويه است (لغت نامه دهخدا : ج۳ ص۳۴۱۹) . در كلمه «بادرنگبويه» آورده : گياهى است خوش بوى و از جمله رياحين و آن را بادرود و بادرونه نيز گفته اند و مُهلِك عقرب است و دافع سم است و معرّب آن بادرنجبويه است . و آن ، امراض سوداوى و بلغمى را نافع (لغت نامه دهخدا : ج۳ ص۳۴۲۰) . و در «بادرو» هم آورده است : ريحانى است كه آن را بادرنجبويه گويند. تره خراسانى كه ريحان كوهى نيز گويند و باذروج ، معرَّب آن است (لغت نامه دهخدا : ج۳ ص۳۴۲۱) در دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى (مصطفى نورانى) ، «بادروج» مى خوانيم : دانه آن را «تخم شربتى» مى گويند .

1.. مكارم الأخلاق : ج ۱ ص ۳۸۸ ح ۱۳۱۰ ، بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۲۱۵ ح ۱۴ .

2.. الباذَرُوج : بقلة معروفة يقوّي جدّاً ويقبض إلّا أن يصادف فضلة فيسهل. والمشهور أنّه الريحان الجبلي وشبيه بالريحان البستاني ، إلّا أنّ ورقه أعرض (بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۲۱۳).

3.. المحاسن : ج ۲ ص ۳۱۹ ح ۲۰۷۵ عن عبداللّه العلوي عن أبيه ، بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۲۱۳ ح ۲ .

4.. مكارم الأخلاق : ج ۱ ص ۳۸۷ ح ۱۳۰۶ ، بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۲۱۴ ح ۱۳ .

5.. الكافي : ج ۶ ص ۳۶۴ ح ۱ عن السكوني عن الإمام الصادق عليه السلام ، بحارالأنوار : ج ۱۶ ص ۲۶۸ ح ۷۷ .

6.. جامع الأحاديث للقمّي : ص ۲۲۷ ، بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۳۰۴ ح ۱۸ .

7.. الدعوات : ص ۱۵۸ ح ۴۳۲ ، بحار الأنوار : ج ۶۶ ص ۲۲۴ ح ۹ .