۱۱۹۳۴.تفسير فراتـ به نقل از سليمان ديلمى ـ: خدمت امام صادق عليه السلام بودم كه ابو بصير ، وارد شد ، در حالى كه نفَسش گرفته بود . وقتى در مكانى نشست ، امام عليه السلام به او فرمود : «اى ابو محمّد! اين نفَس [نفَس زدن] بلند ، براى چيست؟» .
گفت : فدايت شوم ، اى پسر پيامبر خدا! سنّم زياد شده و استخوان هايم سست گرديده و اَجَلم نزديك گشته است و نمى دانم در آخرت ، چه وضعى خواهم داشت.
امام صادق عليه السلام فرمود : «اى ابو محمّد! تو ، چنين سخنى مى گويى؟!» .
گفت : چگونه نگويم؟!
امام عليه السلام سخنى گفت و سپس فرمود : «اى ابو محمّد! خداوند در كتاب مبين خود ، تو را ياد كرده است، آن جا كه مى فرمايد : «آنان ، با كسانى هستند كه خداوند به ايشان ، نعمت داده است ؛ [يعنى] با پيامبران و صدّيقان و گواهان و صالحان اند» . در اين آيه [مقصود از ]پيامبران، پيامبر خداست و ما ، صدّيقان و گواهانيم و شما ، همان صالحان هستيد . پس ـ اى ابو محمّد ـ خودتان را اهل صلاح (درستكارى) بدانيد، همچنان كه خداوند ، شما را [با اين وصف] نام برده است» .
۴۱ / ۵
غفلت از نعمت ها
۱۱۹۳۵.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :دو نعمت است كه بسيارى از مردم ، در آنها آزموده مى شوند [يا به سبب آنها به گم راهى و فساد مى افتند] : فراغت و تن درستى .
۱۱۹۳۶.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :تن درستى و فراغت ، دو نعمتى هستند كه ناسپاسى مى شوند (كسى قدر آنها را نمى داند).
۱۱۹۳۷.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله :دو نعمت است كه ناديده گرفته مى شوند : امنيّت و سلامت.
